Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 12 lipca 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 7/18 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 8 stycznia 2018 r. (data nadania) Ł.G. i J.G. (dalej: skarżący)
wystąpili o zbadanie zgodności art. 216 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2016 r.
poz. 2147, ze zm.; dalej: ustawa o gospodarce nieruchomościami) w zakresie, w jakim wyklucza on odpowiednie stosowanie przepisów
rozdziału 6 działu III tejże ustawy do nieruchomości nabytych przez Skarb Państwa na podstawie art. 31 ustawy z dnia 14 lipca
1961 r. o gospodarce terenami w miastach i osiedlach (Dz. U. z 1969 r. Nr 22, poz. 159; dalej: ustawa o gospodarce terenami
w miastach i osiedlach) – z art. 21 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 i art. 31 ust. 3 oraz z art. 64 ust. 2 w zw. z art. 32 ust.
1 i art. 2 Konstytucji.
Zdaniem skarżących art. 216 ustawy o gospodarce nieruchomościami we wskazanym przez nich zakresie narusza ich konstytucyjne
prawo do żądania zwrotu wywłaszczonej nieruchomości w razie niezrealizowania na niej pierwotnego celu wywłaszczenia (art.
21 ust. 2 w zw. z art. 64 ust. 1 Konstytucji) przez pozbawienie skarżących jako spadkobierców poprzedniego właściciela roszczenia
o zwrot nieruchomości, gdy stała się ona zbędna na cel publiczny, w związku z którym została nabyta, stanowiąc przy tym nieproporcjonalną
ingerencję w ich prawo konstytucyjne (art. 31 ust. 3 Konstytucji). Ponadto art. 216, według skarżących, narusza ich konstytucyjne
prawo do równego traktowania w zakresie ochrony praw majątkowych, tj. prawa do żądania zwrotu nieruchomości wywłaszczonej
(art. 64 ust. 2 w zw. z art. 31 ust. 2 Konstytucji), przez nieuzasadnione różnicowanie poziomu ochrony prawnej przyznanej
poprzednim właścicielom (spadkobiercom), których nieruchomości zostały nabyte przez Skarb Państwa na cel publiczny w drodze
czynności cywilnoprawnej, w zależności od tego czy nabycie nastąpiło