Postanowienie TK z dnia 12 listopada 2015, sygn. Ts 70/15

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 24 lutego 2015 r. A.Sz. (dalej: skarżąca) wystąpiła o zbadanie zgodności art. 1 ust. 2 w związku z art. 1 ust. 1 i art. 2 oraz art. 6 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 8 lipca 2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 2014 r. poz. 1090; dalej: ustawa rekompensacyjna) – „w zakresie, w jakim uzależniają możliwość potwierdzenia prawa do rekompensaty za nieruchomości pozostawione na byłych terenach Rzeczypospolitej Polskiej od przesiedlenia się właścicieli tych nieruchomości na obecne tereny Polski w związku z wojną rozpoczętą 1 września 1939 r.” – z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32, oraz art. 64 ust. 1 i 2 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.

Skargę konstytucyjną wniesiono na tle następującego stanu faktycznego. Decyzją z 28 marca 2011 r. (znak: SPN.VIII.7725-443/08) Wojewoda Mazowiecki odmówił skarżącej potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia przez jej poprzednika prawnego nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. Rozstrzygnięcie to zostało utrzymane w mocy decyzją Ministra Skarbu Państwa z 20 września 2011 r. [znak: DRiR-KK-581-364/11 (MSP/DRiR/3193/11/KKw)]. Skargę na powyższą decyzję oddalił Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 29 sierpnia 2013 r. (sygn. akt I SA/Wa 1441/13). Wskazał w nim, że powodem wydania takiego rozstrzygnięcia było ustalenie, iż poprzednik prawny, od którego skarżąca wywodzi prawo do rekompensaty – nie przybył po zakończeniu wojny na obecne terytorium państwa polskiego, a więc nie spełnia warunków prawa do rekompensaty określonych w zakwestionowanych przepisach. Skargę kasacyjną skarżącej na powyższy wyrok oddalił Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 9 października 2014 r. (sygn. akt I OSK 2763/13), doręczonym skarżącej 24 listopada 2014 r.

W skardze konstytucyjnej skarżąca zarzuciła naruszenie