Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 12 lipca 2016 r.
|
| Sygn. akt Ts 70/16 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 5 kwietnia 2016 r. P.C. (dalej: skarżący) wystąpił o zbadanie
zgodności art. 86 ust. 3 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz.U.2014.1025, ze zm.;
dalej: ustawa o kosztach sądowych) w związku z art. 9 ust. 1 pkt 2 lit b ustawy budżetowej na rok 2014 z dnia 24 stycznia
2014 r. (Dz.U.162; dalej: ustawa budżetowa na 2014 r.) „w zakresie, w jakim przewiduje, że przysługujące świadkowi wynagrodzenie
za utracony zarobek lub dochód za każdy dzień udziału w czynnościach sądowych nie może przekroczyć równowartości 4,6% kwoty
bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe, której wysokość, ustaloną według odrębnych zasad, określa ustawa
budżetowa”, z art. 64 ust. 1 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji.
Skargę konstytucyjną wniesiono na tle następującego stanu faktycznego. Postanowieniem z maja 2015 r. Sąd Rejonowy P. przyznał
skarżącemu zwrot kosztów stawiennictwa na rozprawie, w tym zwrot utraconego zarobku w wysokości 81,71 zł. Na powyższe rozstrzygnięcie
skarżący złożył zażalenie, które zostało oddalone przez Sąd Okręgowy w P. postanowieniem z grudnia 2015 r., doręczonym skarżącemu
7 stycznia 2016 r.
Skarżący zarzucił, że ograniczenie wysokości kwoty zwracanej świadkowi z tytułu utraconego zarobku lub dochodu do wysokości
4.6% kwoty bazowej dla osób zajmujących kierownicze stanowiska państwowe określonej w ustawie budżetowej, narusza jego prawa
majątkowe. Według niego ze względu na takie ograniczenie nie gwarantuje się osobie stawiającej się na wezwanie sądu pełnej
rekompensaty utraconego zarobku lub dochodu. Skarżący wyraził przekonanie, że racjonalne unormowanie kwestii zwrotu kosztów
stawiennictwa na wezwanie sądu ma wpływ na sposób wykonywania przez świadków swoich ustawowych obowiązków, a tym samym ograniczenie
wysokości zwracanych kosztów godzi w sprawność wymiaru sprawiedliwości. Jego zdaniem nie spełnia ono też przesłanek określonych
w art. 31 ust. 3 Konstytucji, w szczególności nie jest konieczne