W skardze konstytucyjnej Jana Świto zakwestionowano zgodność z Konstytucją RP art. 210 § 1 oraz art. 218 § 2 ustawy z dnia
16 września 1982 r. – Prawo spółdzielcze (Dz. U. z 1995 r. Nr 54, poz. 288 ze zm.). Wobec zaskarżonych przepisów skarżący
sformułował zarzut niezgodności z art. 2, art. 30, art. 67 ust. 1, art. 71 ust. 1 oraz art. 75 ust. 1 Konstytucji. W uzasadnieniu
skargi konstytucyjnej podkreślono szczególnie brak unormowań, które pozwalałyby odstępować od orzekania o eksmisji w sytuacji
braku winy spółdzielcy w nieregulowaniu opłat czynszowych.
Postanowieniem z 3 września 2003 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
stwierdził, że skarga wniesiona została po upływie ustawowego 3-miesięcznego terminu do występowania z tego rodzaju środkiem
prawnym. W przypadku skarżącego termin ten rozpoczął bieg z dniem doręczenia wyroku Sądu Okręgowego w Olsztynie z 11 kwietnia
2002 r., co nastąpiło 25 kwietnia 2002 r. Uwzględniając nawet zawieszenie biegu terminu w okresie pomiędzy datą złożenia przez
skarżącego wniosku do Sądu Rejonowego o ustanowienie pełnomocnika z urzędu (18 czerwca 2002 r.) a datą powiadomienia pełnomocnika
z urzędu o wyznaczeniu go do sporządzenia skargi konstytucyjnej (3 luty 2003 r.), Trybunał Konstytucyjny biorąc pod uwagę
datę wystąpienia ze skargą konstytucyjną (22 kwietnia 2003 r.), stwierdził przekroczenie terminu, o którym mowa w art. 46
ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym. Ponadto w zaskarżonym postanowieniu Trybunał Konstytucyjny
stwierdził, że w skardze nie doszło do wskazania, jakie konstytucyjne wolności lub prawa, i w jaki sposób – zdaniem skarżącego
– zostały naruszone przez zakwestionowane przepisy Prawa spółdzielczego.
Zażalenie na postanowienie o odmowie nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu wniósł pełnomocnik skarżącego. Zakwestionował
w nim przyjętą przez Trybunał Konstytucyjny interpretację przepisów ustawowych, dotyczących określenia biegu