Postanowienie TK z dnia 20 września 2010, sygn. Ts 71/09

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 10 marca 2009 r. skarżący wniósł o stwierdzenie niekonstytucyjności art. 23 ust. 5 i art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 21 stycznia 2004 r. o systemie monitorowania i kontrolowania jakości paliw ciekłych i biopaliw ciekłych (Dz. U. Nr 34, poz. 293, ze zm.; dalej: ustawa o paliwach i biopaliwach ciekłych) z art. 42 ust. 1 oraz art. 92 ust. 1 Konstytucji.

Powyższa skarga została wniesiona w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny. Wyrokiem Sądu Rejonowego w Bydgoszczy – III Wydział Karny z 24 kwietnia 2008 r. (sygn. akt III 1167/07) skarżący został uznany za winnego popełnienia przestępstwa opisanego w art. 23 ust. 5 ustawy o paliwach i biopaliwach ciekłych. Sąd Okręgowy w Bydgoszczy – IV Wydział Odwoławczy wyrokiem z 13 listopada 2008 r. (sygn. akt IV Ka 947/08) utrzymał w mocy orzeczenie sądu I instancji.

Zaskarżony przepis penalizuje nieumyślny obrót paliwami ciekłymi niespełniającymi wymagań jakościowych, przy czym wymagania jakościowe zostały doprecyzowane w rozporządzeniach ministra gospodarki, wydawanych zasadniczo co roku na podstawie art. 4 ust. 2 zaskarżonej ustawy. Oznacza to – zdaniem skarżącego – że „penalizacja zachowań zostaje aktualizowana przez Rozporządzenie”. Skarżący podnosi przy tym, że delegacja ustawowa nie zawiera precyzyjnych wytycznych dotyczących treści tego aktu podustawowego, ograniczając się do wskazania na „właściwe normy w tym zakresie”, jakim ma odpowiadać paliwo. Brak dookreślenia norm, jakie minister ma wziąć pod uwagę, ustalając wymagania jakościowe dla danego rodzaju paliwa, narusza – w ocenie skarżącego – reguły określone w art. 92 ust. 1 Konstytucji. Ponadto, blankietowe odesłanie do zachowań określonych w rozporządzeniu narusza prawa skarżącego określone w art. 42 ust. 1 Konstytucji.

W uzasadnieniu wysuniętych zarzutów skarżący przytacza także orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego, w którym wskazano na dopuszczalność przepisów mających