Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 listopada 2012 r.
|
| Sygn. akt Ts 71/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 12 marca 2010 r. Anna Helena B.-W., Ewa Maria N.-W., Adam
R., Andrzej i Joanna Maria V. (dalej: skarżący) wystąpili o stwierdzenie niezgodności art. 13 ust. 2 ustawy z dnia 8 lipca
2005 r. o realizacji prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej
(Dz. U. Nr 169, poz. 1418, ze zm.; dalej: ustawa z 2005 r.) z art. 2, art. 21 ust. 2, art. 32, art. 31 ust. 3, art. 64 ust.
1 i 2 Konstytucji oraz art. 1 Protokołu nr 1 do Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonego
w Paryżu dnia 20 marca 1952 r. (Dz. U. z 1995 r. Nr 36, poz. 175), a także art. 13 i art. 94 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r.
o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. z 2010 r. Nr 90, poz. 594, ze zm.; dalej: ustawa o kosztach sądowych) z art.
31 ust. 3, art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 19 czerwca 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze. Po pierwsze, Trybunał stwierdził,
że art. 13 ust. 2 ustawy z 2005 r. nie stanowił podstawy wydanych w sprawie skarżących orzeczeń, co uzasadniało odmowę nadania
dalszego biegu skardze w myśl art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr
102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK). Po drugie, niezależnie od powyższej okoliczności, Trybunał ocenił zarzut skarżących
odnoszący się do tego przepisu jako oczywiście