Postanowienie TK z dnia 20 września 2013, sygn. Ts 71/12

W skardze konstytucyjnej z 19 marca 2012 r. radca prawny A.M. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność art. 68 ust. 2 i art. 112 pkt 1 ustawy z dnia 2 grudnia 2009 r. o izbach lekarskich (Dz. U. Nr 219, poz. 1708; dalej: u.i.l.) z preambułą, art. 2, art. 30, art. 32, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 178, a także z art. 47 Konstytucji.

Postanowieniem z 20 września 2013 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, ponieważ skarżący nie wykazał, że zakwestionowane przepisy pozbawiają go prawa do sądu. Skoro nie wniósł żadnego środka prawnego od postanowienia Okręgowego Sądu Lekarskiego w Krakowie z 29 lutego 2012 r. (sygn. akt 3/Wp/2012. Ro-12/2012), to nie uzyskał orzeczenia sądu powszechnego, którego treścią byłaby odmowa rozpoznania sprawy przez ten sąd. Ponadto Trybunał stwierdził oczywistą bezzasadność zarzutu skarżącego, zgodnie z którym zakwestionowane przepisy zamykają drogę do rozpoznania sprawy przez sąd powszechny. Skarżący upatrywał niekonstytucyjność nie tyle w treści zakwestionowanych regulacji, lecz w tym, czego one nie zawierają, a zatem zarzucał zaniechanie ustawodawcy we wprowadzeniu do porządku prawnego określonych norm. Odnosząc się do pozostałych powołanych w skardze konstytucyjnej wzorców kontroli, Trybunał stwierdził, że preambuła do Konstytucji oraz art. 178 Konstytucji nie stanowią źródła praw ani wolności jednostki; art. 2 oraz art. 32 ust. 1 i 2 Konstytucji nie mogą stanowić samodzielnych wzorców kontroli analizowanej skargi konstytucyjnej; zarzuty naruszenia art. 30 oraz art. 47 Konstytucji dotyczą zaś w istocie naruszenia art. 45 ust. 1 Konstytucji (skarżący zarzucił sprzeczność z prawem do sądu).

W zażaleniu z 3 października 2013 r. skarżący wskazał, że Trybunał niezasadnie wymagał wniesienia niedopuszczalnego środka prawnego do sądu powszechnego, skoro postanowienie Okręgowego Sądu Lekarskiego w Krakowie z 29 lutego 2012 r. było ostateczne, a przepisy nie przewidują