Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 6 października 2003 r.
|
| Sygn. akt Ts 72/03 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 25 kwietnia 2003 r. pełnomocnik skarżącego zakwestionował zgodność z Konstytucją art. 8 ust. 4
in fine ustawy z 29 sierpnia 1997 r. o komornikach sądowych i egzekucji (dalej: zaskarżona ustawa), w brzmieniu nadanym temu przepisowi
przez ustawę z 18 września 2001 r. o zmianie ustawy o komornikach sądowych i egzekucji oraz o zmianie niektórych innych ustaw.
W ocenie skarżącego zaskarżony przepis narusza wynikający z art. 2 Konstytucji nakaz przyzwoitej legislacji, osłabiając zaufanie
obywatela do Państwa. Źródła takiego naruszenia upatruje skarżący w ustawowym sformułowaniu „jeżeli w zakresie prowadzonych
przez tego komornika egzekucji zaległość nie przekracza 6 miesięcy”. W ocenie skarżącego zawarte w tym przepisie kryterium
jest niejasne i nieprecyzyjne, a tym samym stwarza trudności interpretacyjne.
Skarga sformułowana została w oparciu o następujący stan faktyczny. Postanowieniem Sądu Rejonowego w Inowrocławiu z 13 stycznia
2003 r. (sygn. akt I Co 3031/02) uwzględniona została skarga wierzyciela na czynność komornika (skarżącego), polegającą na
zwrocie wniosku egzekucyjnego. Uwzględniając skargę Sąd nakazał komornikowi przyjąć wniosek wierzyciela o wszczęcie postępowania
egzekucyjnego. W ocenie skarżącego u podstaw orzeczenia sądowego leżała interpretacja kwestionowanego przepisu uwzględniająca
w pierwszej kolejności interes wierzyciela, który nie powinien ponosić negatywnych konsekwencji braku precyzji ustawodawcy.
Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 8 sierpnia 2003 r. wezwano pełnomocnika skarżącego do usunięcia braków formalnych
skargi konstytucyjnej, przez wskazanie, jakie konstytucyjne wolności lub prawa, i w jaki sposób – jego zdaniem – zostały naruszone
przez zakwestionowany w skardze przepis.
W odpowiedzi na powyższe zarządzenie, pełnomocnik skarżącego, w piśmie z 19 sierpnia 2003 r. powtórzył zarzuty dotyczące naruszenia
przez art. 8 ust. 4 zaskarżonej ustawy wymogów przyzwoitej legislacji wywodzonych z art. 2 Konstytucji. Ponadto sformułował
dodatkowo zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady równości, polegającego z jednej strony na nierównym traktowaniu komorników
i wierzycieli,