Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 grudnia 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 72/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 12 marca 2009 r., sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego, zakwestionowana została zgodność
z Konstytucją Rzeczypospolitej Polskiej § 3 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 lipca 1996
r. w sprawie zasad wynagradzania za pracę i przyznawania innych świadczeń związanych z pracą dla pracowników Ochotniczych
Hufców Pracy (Dz. U. Nr 94, poz. 431; dalej: rozporządzenie) oraz załącznika nr 2 do tegoż rozporządzenia. W opinii skarżącego
tabela stawek dodatku funkcyjnego, stanowiąca – zgodnie z § 3 pkt 2 rozporządzenia – jego załącznik nr 2, wyłącza możliwość
stosowania zasady ochrony pracownika, zasady ochrony wynagrodzenia za pracę oraz zasady, zgodnie z którą przepisy prawa pracy
ustalają wysokość dolnej granicy wynagrodzenia za pracę, a także dodatku funkcyjnego.
Skarga konstytucyjna została skierowana w oparciu o następujący stan faktyczny.
Skarżący w 2007 r. został zatrudniony w charakterze wychowawcy w Łódzkiej Komendzie Ochotniczych Hufców Pracy. W okresie zatrudnienia
otrzymywał wynagrodzenie zasadnicze oraz dodatek funkcyjny, stanowiący 6,5% najniższego wynagrodzenia. Po ustaniu stosunku
pracy skarżący domagał się od pracodawcy wyrównania należności z tytułu dodatku funkcyjnego do wysokości nie mniejszej niż
51% najniższego wynagrodzenia. Z uwagi na niespełnienie świadczenia, skarżący skierował przeciwko pracodawcy powództwo o wynagrodzenie
za pracę, które wyrokiem Sądu Rejonowego w Zduńskiej Woli z 11 września 2008 r. (sygn. akt IV P 335/08) zostało oddalone.
Złożona od tego orzeczenia apelacja została oddalona wyrokiem Sądu Okręgowego w Sieradzu z 27 listopada 2008 r. (sygn. akt
IV Pa 81/08).
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Nie każda skarga konstytucyjna skierowana do Trybunału Konstytucyjnego może zostać rozpoznana merytorycznie. Jest to środek
ochrony wolności lub praw sformalizowany i obowiązkiem skarżącego jest spełnienie wymogów warunkujących dopuszczalność skargi
wynikających zarówno z art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak i z