Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 października 2015 r.
|
| Sygn. akt Ts 72/14 |
Uzasadnienie:
1. W skardze konstytucyjnej z 19 marca 2014 r. (data nadania) W.Sz. (dalej: skarżąca) kwestionuje zgodność art. 211a ustawy
z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny (Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; dalej: k.k.) z art. 42 ust. 1 w zw. z art. 2 i art.
7 Konstytucji.
2. Skarga konstytucyjna została wniesiona na podstawie następującego stanu faktycznego. Wyrokiem Sądu Okręgowego w Szczecinie
– III Wydział Karny z 22 lipca 2013 r. (sygn. akt III K 129/12) skarżąca została uznana za winną popełnienia czynu zabronionego
opisanego w art. 211a k.k. Sąd Apelacyjny w Szczecinie – II Wydział Karny wyrokiem z 14 listopada 2013 r. (sygn. akt II AKa
190/13) zmienił zaskarżone orzeczenie sądu I instancji m.in. w ten sposób, że uznał, iż zachowanie skarżącej realizuje znamiona
typu czynu zabronionego opisanego w art. 18 § 3 w zw. z art. 211a k.k.
3. Z wydaniem wyroku sądu apelacyjnego na podstawie zaskarżonego przepisu skarżąca wiąże naruszenie art. 42 ust. 1 Konstytucji.
W jej ocenie opisane w art. 211a k.k. znamiona typu czynu zabronionego: „zajmowanie się organizowaniem”, „adopcji”, „dzieci”,
„wbrew przepisom ustawy”, są niedookreślone i niejednoznaczne. Zdaniem skarżącej przepis ten narusza także wynikający z art.
2 Konstytucji nakaz przestrzegania przez ustawodawcę zasad prawidłowej legislacji.
4. Uzasadniając wysunięte w skardze zarzuty, skarżąca w pierwszej kolejności przytacza orzecznictwo Trybunału Konstytucyjnego
dotyczące wykładni zasady, o której mowa w art. 42 ust. 1 Konstytucji, aby następnie przejść do wykazywania nieprecyzyjności
poszczególnych znamion typu czynu zabronionego opisanego w art. 211a k.k. Skarżąca wskazuje przykładowo, że zaskarżona regulacja
nie określa jednoznacznie, kto może być podmiotem przestępstwa tzw. nielegalnej adopcji. W jej przekonaniu powinny to być
tylko osoby dopuszczone z mocy prawa do procedury adopcyjnej, jako że tylko one mają