Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 24 sierpnia 1998 r.
|
| Sygn. akt Ts 72/98 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Pani Ireny M. sporządzonej 2 kwietnia 1998 r. zarzucono, iż art. 12 ust. 1 ustawy z dnia 1 marca
1996 r. o zmianie Kodeksu postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 189) jest niezgodny z art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej. Zdaniem skarżącej, zakwestionowany przepis zamyka jej sądową drogę dochodzenia naruszonych praw, z uwagi na to,
iż przewidziana w nim kompetencja Ministra Sprawiedliwości – Prokuratora Generalnego oraz Rzecznika Praw Obywatelskich do
złożenia kasacji nadzwyczajnej ma charakter wyłącznie fakultatywny.
Skarżąca wskazała, iż pismem z 4 lutego 1998 r. (znak RPO/263690/97/VI/JB) została poinformowana, iż Rzecznik Praw Obywatelskich nie znalazł podstaw do zaskarżenia w drodze kasacji prawomocnego orzeczenia
Sądu Apelacyjnego w K. z 21 grudnia 1994 r. (sygn. akt IACr 613/94). Orzeczeniem tym oddalono powództwo skarżącej o zasądzenie odszkodowania z tytułu utraconych korzyści i zadośćuczynienia
za doznaną krzywdę.
Postanowieniem z 17 lipca 1998 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej wskazując,
iż ostatecznym rozstrzygnięciem w rozpatrywanej sprawie jest wyrok Sądu Apelacyjnego z 21 grudnia 1994 r. (sygn. akt IACr 613/94), skutkiem czego skarga konstytucyjna z 2 kwietnia 1998 r. została wniesiona z przekroczeniem dwumiesięcznego terminu, określonego
w art. 46 ust. 1 ustawy z 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym.
W uzasadnieniu tego orzeczenia Trybunał Konstytucyjny wskazał, że obowiązujące w 1994 r. przepisy Kodeksu postępowania cywilnego
nie wymieniały kasacji w katalogu środków odwoławczych, dlatego