Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 17 lutego 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 73/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 27 lutego 2008 r. zarzucono niezgodność art. 35 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania
karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.) z art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Skarga konstytucyjna sformułowana została w związku z następującym stanem faktycznym. Postanowieniem z 17 października 2007
r. (sygn. akt IV K 2505/06) Sąd Rejonowy dla Warszawy – Woli odmówił uwzględnienia wniosku skarżącego o przekazanie sprawy
innemu sądowi równorzędnemu. Postanowieniem z 16 listopada 2007 r. (sygn. akt IX Kz 1247/07) Sąd Okręgowy w Warszawie, IX
Wydział Karny – Odwoławczy utrzymał zaskarżone postanowienie w mocy.
Skarżący wskazał, że zaskarżony przepis art. 35 § 2 k.p.k. jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji
w zakresie, w jakim pozostawia do uznania sądowi niewłaściwemu miejscowo rozstrzygnięcie w sprawie przekazania sprawy innemu
sądowi równorzędnemu, w przypadku stwierdzenia swojej niewłaściwości na rozprawie głównej. Zdaniem skarżącego zaskarżony przepis
narusza konstytucyjne prawo do sądu, zgodnie z którym każdy ma prawo do rozpoznania sprawy przez sąd właściwy, w tym również
sąd właściwy miejscowo, co stanowi gwarancję rozpoznania sprawy przez sąd niezależny i bezstronny. Dopuszczalne z mocy ustawy
ograniczenia rozpoznania sprawy przez sąd właściwy miejscowo mogą mieć zastosowanie w sytuacjach wyjątkowych, gdy są podyktowane
szczególnymi względami. Uzasadnienia takiego, zdaniem skarżącego, nie może stanowić kryterium ekonomii procesowej, na którą
powołały się sądy rozstrzygające w niniejszej sprawie.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 79 ust. 1 Konstytucji warunkiem merytorycznego rozpoznania skargi konstytucyjnej jest wykazanie przez skarżącego,
że w związku z wydaniem przez organ władzy publicznej ostatecznego orzeczenia na podstawie zakwestionowanego w skardze aktu
normatywnego, doszło do naruszenia przysługujących skarżącemu praw lub wolności