Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 1 grudnia 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 73/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 20 stycznia 2009 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności § 105 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości
z dnia 27 sierpnia 2007 r. – Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury (Dz. U.
Nr 169, poz. 1189, ze zm.; dalej: rozporządzenie) z art. 2, art. 31, art. 42 ust. 2 oraz art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej
Polskiej. Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony § 105 rozporządzenia może ograniczać prawo obywatela i
wytwarzać dodatkowe szykany poprzez przekazanie sprawy do odległej prokuratury, a w razie utrudnień komunikacyjnych nakazać
zatrzymanie. W piśmie uzupełniającym braki skargi konstytucyjnej skarżący wskazał, że nie otrzymał żadnych orzeczeń, gdyż
takie nie zapadły w jego sprawie. Podkreślił też, że zaskarżony przepis jest niezgodny z art. 2 Konstytucji przez brak uzasadnienia
i brak kontroli sądowej, z art. 31 Konstytucji przez brak możliwości wyłączenia prokuratora oraz kontroli sądowej. Zdaniem
skarżącego § 105 rozporządzenia jest niezgodny z art. 42 ust. 2 Konstytucji poprzez wprowadzenie możliwości „kapturowego orzeczenia
bez uzasadnienia” i brak kontroli sądowej, a także z art. 176 Konstytucji przez brak kontroli sądowej.
Postanowieniem z 27 maja 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Zasadniczym
powodem odmowy nadania biegu skardze konstytucyjnej skarżącego było nieuzupełnienie braków skargi, brak wykazania sposobu
naruszenia konstytucyjnych praw i wolności, a także oczywista bezzasadność zarzutów i nieadekwatność podniesionych wzorców
kontroli. W szczególności Trybunał zważył, że pomimo wezwania zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego skarżący nie
doręczył żadnych orzeczeń ani innych ostatecznych rozstrzygnięć zapadłych w jego sprawie, ani nie wykazał niemożności wykonania
tego obowiązku. Skarżący nie uzupełnił także braków w zakresie dokładnego określenia sposobu naruszenia swych konstytucyjnych
praw i wolności. Trybunał uznał, że skarżący, poza ogólnym i hasłowym wskazaniem zarzutów związanych z manipulacją, nie wykazał,
na czym polega dowolność działania prokuratury. W zakresie zarzutów