Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 października 2017 r.
|
| Sygn. akt Ts 73/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 29 marca 2017 r. (data nadania) D.M. (dalej: skarżący) wystąpił
o stwierdzenie, że art. 28 § 1 i art. 30 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego(Dz. U. z 2016 r.
poz. 1749, ze zm.; dalej: k.p.k.) w zakresie, „w jakim uniemożliwiają przed sądem pierwszej instancji udział czynnika społecznego
w sprawowaniu wymiaru sprawiedliwości”, są niezgodne z art. 45 ust. 1 w związku z art. 182 Konstytucji.
Skarżący twierdzi, że zakwestionowane w skardze przepisy naruszają prawo do „rzetelnego sądu” i „sprawiedliwego rozpatrzenia
sprawy”, gdyż wyłączają z orzekania przed sądem pierwszej instancji ławników, tj. czynnik społeczny, który obiektywizuje swobodną
ocenę dowodów przez sędziów zawodowych.
Postanowieniem z 25 maja 2017 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 12 czerwca 2017 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej, stwierdziwszy, że podstawą prawną orzeczenia, w związku z którym skarżący łączy
naruszenie prawa do sprawiedliwego rozpatrzenia sprawy (tj. postanowienia Sądu Okręgowego w K. z sierpnia 2016 r.), był tylko
30 § 1 k.p.k., a także, że sformułowane w skardze zarzuty cechuje oczywista bezzasadność. Trybunał zwrócił uwagę na to, że
art. 182 Konstytucji stanowi zasadę ustrojową. Został on sformułowany w sposób bardzo ogólny, powierzając ustawodawcy zwykłemu
określenie zakresu udziału czynnika obywatelskiego w wymiarze sprawiedliwości, rodzaju spraw oraz etapu postępowań sądowych,
w których