Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 października 2000 r.
|
| Sygn. akt Ts 74/00 |
Uzasadnienie:
22 maja 2000 r. skierowana została do Trybunału Konstytucyjnego skarga konstytucyjna, w której pełnomocnik skarżącego – Stefana
K., zakwestionował zgodność art. 39318 kodeksu postępowania cywilnego z art. 2, art. 77 ust. 2 i art. 78 Konstytucji RP. Istoty tej niezgodności upatruje pełnomocnik
w zamknięciu drogi sądowej dla dochodzenia wynagrodzenia za szkodę wyrządzoną niezgodnym z prawem działaniem władzy publicznej
oraz w pozbawieniu skarżącego prawa do rozpoznania sprawy przez dwie instancje sądowe.
Skarżący wytoczył 25 lutego 1998 r. przed Sądem Okręgowym w L. powództwo o odszkodowanie i zwrot kosztów procesu. Wyrokiem
tego sądu powództwo zostało oddalone z zasądzeniem na rzecz strony przeciwnej zwrotu kosztów procesu. Rozstrzygnięcie to utrzymał
w mocy Sąd Apelacyjny w L. wyrokiem z 29 kwietnia 1999 r., jednocześnie podwyższając zasądzoną od skarżącego kwotę kosztów
procesu. Od wyroku Sądu Apelacyjnego skarżący wniósł kasację, występując następnie o zwolnienie od opłaty od kasacji. Postanowieniem
Sądu Apelacyjnego w L. z 21 czerwca 1999 r. wniosek skarżącego o zwolnienie od opłaty od kasacji został oddalony. Na powyższe
postanowienie skarżący wniósł zażalenie do Sądu Najwyższego, które postanowieniem Sądu Apelacyjnego w L. z 15 lipca 1999 r.
zostało odrzucone, przy czym jako podstawa prawna rozstrzygnięcia przywołany został art. 39318 kodeksu postępowania cywilnego. Wobec powyższego kasacja skarżącego jako nieopłacona w terminie została odrzucona postanowieniem
Sądu Apelacyjnego w L. z 6 września 1999 r. Na postanowienie to skarżący wniósł zażalenie do Sądu Najwyższego, który postanowieniem
z 26 stycznia 2000 r. zażalenie skarżącego oddalił, uzasadniając takie rozstrzygnięcie koniecznością ścisłej wykładni art.
39318 kodeksu postępowania cywilnego. To ostatnie postanowienie zostało przez pełnomocnika skarżącego uznane za ostateczne orzeczenie
naruszające konstytucyjne prawa skarżącego.
Uzasadniając podniesiony zarzut, pełnomocnik wskazał na kolizję zachodzącą między art. 22 ust. 3 w związku z ust. 2 ustawy
o kosztach