Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 22 czerwca 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 74/05 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 10 maja 2005 r. skarżący zakwestionował zgodność z Konstytucją unormowań zawartych w dwóch rozporządzeniach
Ministra Finansów w sprawie podatku akcyzowego. Przepisom § 18 ust. 1 pkt 10 rozporządzenia z dnia 16 grudnia 1998 r. oraz
§ 18 ust. 1 pkt 11 rozporządzenia z 15 grudnia 1999 r. zarzucił skarżący niezgodność z art. 64 ust. 3 w zw. z art. 2 oraz
art. 31 ust. 3, art. 92 ust. 1 w zw. z art. 7, art. 84 oraz art. 217 Konstytucji. Istoty takiej niezgodności upatruje skarżący
w ograniczeniu prawa własności dokonanego w drodze rozporządzenia, co – jego zdaniem – jest równoznaczne z naruszeniem zasady
demokratycznego państwa prawnego. Ponadto skarżący wskazuje na wykroczenie przez Ministra Finansów poza zakres spraw przekazanych
przez ustawodawcę do regulacji w drodze rozporządzenia. W skardze sformułowano także zarzut nieprawidłowej (podustawowej)
formy nałożenia ciężarów i świadczeń publicznych, jak również wadliwe (w świetle art. 217 Konstytucji) określenie w tej formie
prawnej elementów konstrukcyjnych podatku akcyzowego.
Skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującą sprawą. Skarżący złożył wniosek o stwierdzenie nieważności
decyzji podatkowych wydanych przez Urząd Skarbowy w Bełchatowie. Decyzją z 26 października 2001 r. (nr I.S. P/W/2585/III/8113/803/TA/01)
Izba Skarbowa w Łodzi odmówiła stwierdzenia nieważności tych rozstrzygnięć. Powyższa decyzja została utrzymana w mocy decyzją
Ministra Finansów z 5 lipca 2002 r. (PP4-8165/59-6/02/AL). Skarga skarżącego na to rozstrzygnięcie została oddalona wyrokiem
Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 30 marca 2004 r. (sygn. akt III SA 2122/02). Następnie skarżący wniósł
skargę kasacyjną od tego orzeczenia. Postanowieniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 12 lipca 2004 r. (sygn.
akt III SA 2122/02) skarga kasacyjna została odrzucona. Przyczyną takiego rozstrzygnięcia było nieuiszczenie przez pełnomocnika
skarżącego wpisu stałego od tego środka zaskarżenia. Zażalenie skarżącego na to orzeczenie zostało