W skardze konstytucyjnej z 5 kwietnia 2007 r. skarżący wnieśli o stwierdzenie niezgodności: (1) art. 149 ust. 1 ustawy z dnia
28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.; dalej: u.k.s.c.) z art. 2, art.
32 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1 Konstytucji, (2) art. 35 ust. 1 u.k.s.c. z art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Skarżący zarzucili w skardze konstytucyjnej, że art. 35 u.k.s.c., przewidujący konieczność wniesienia opłaty stosunkowej,
jeśli wartość przedmiotu zaskarżenia przekracza 50 000 zł, narusza zasadę równości wobec prawa wyrażoną w art. 32 ust. 1 Konstytucji
oraz ogranicza prawo do sądu, o którym mowa w art. 45 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżących przepis art. 149 ust. 1 u.k.s.c.,
przez wprowadzenie reguły, że dotychczasowe przepisy o kosztach sądowych stosuje się do czasu zakończenia postępowania w danej
instancji, narusza zasadę retroakcji, nakazując stosowanie przepisów nakładających obowiązek wniesienia opłaty sądowej w toku
postępowania. W piśmie uzupełniającym braki skargi konstytucyjnej skarżący wskazali również, że art. 149 ust. 1 u.k.s.c. modyfikuje
na niekorzyść sytuację prawną skarżących, zatem sprzeczny jest z art. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 28 maja 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Podstawą odmowy
nadania biegu skardze konstytucyjnej było stwierdzenie, że skarżący nie wyczerpali drogi prawnej. Istota zarzutów skarżących
związana była z rozstrzygnięciem w przedmiocie odrzucenia skargi kasacyjnej ze względu na nieuiszczenie opłaty od skargi kasacyjnej.
Jako ostateczne rozstrzygnięcie skarżący wskazali postanowienie Sądu Apelacyjnego we Wrocławiu – III Wydział Pracy i Ubezpieczeń
Społecznych z 17 stycznia 2007 r. (sygn. akt III APa 15/06), w którym Sąd odrzucił skargi kasacyjne z powodu braku opłaty
od skargi kasacyjnej. Tymczasem, jak wskazał