Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 5 marca 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 74/08 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej z 28 lutego 2008 r., wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 29 lutego 2008 r. (data nadania), M.J.
(dalej: skarżący) zarzucił, że art. 39 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr
102, poz. 643, ze zm.) jest niezgodny z art. 2, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 1 oraz art. 79 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 2 marca 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Na powyższe
rozstrzygnięcie 16 marca 2009 r. (data nadania), skarżący wniósł zażalenie.
Trybunał nabrał wątpliwości co do autentyczności podpisu oraz pieczęci radcy prawnego G.K. widniejących pod tym pismem. Zaistniało
uzasadnione podejrzenie popełnienia czynu zabronionego, określonego w art. 270 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks karny
(ówcześnie: Dz. U. Nr 88, poz. 553, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2018 r. poz. 1600, ze zm.; dalej: k.k.), o czym Szef Biura Trybunału
Konstytucyjnego zawiadomił Prokuraturę Rejonową w T. pismem z 17 sierpnia 2009 r. (znak: […]).
W tym stanie rzeczy, postanowieniem z 17 lutego 2010 r., Trybunał Konstytucyjny, na podstawie art. 177 § 1 pkt 4 ustawy z
dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (ówcześnie: Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; obecnie: Dz. U. z