Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 października 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 74/09 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 16 marca 2009 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 55 § 1, art. 96 § 1 i 2, art. 156 §
1 oraz art. 330 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555, ze zm.; dalej:
k.p.k.) z art. 2, art. 10 ust. 1, art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1, art. 47, art. 77 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Skarżący zarzucił, że zaskarżone przepisy art. 55 § 1 i art. 330 § 2 k.p.k. w zakresie, w jakim regulują przyznawanie pokrzywdzonemu
prawa wniesienia oskarżenia posiłkowego subsydiarnego, prowadzą do naruszenia konstytucyjnego prawa do pozytywnej ochrony
prywatności przez organy państwowe (art. 31 ust. 3 i art. 47 Konstytucji), prawa do demokracji i praworządności (art. 2, art.
10 ust. 1 i art. 31 ust. 3 Konstytucji), a także prawa do sądu (art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji). Skarżący wskazał
także, że art. 96 § 1 i 2 oraz art. 156 § 1 k.p.k. są niezgodne z wskazanymi wzorcami kontroli, ograniczają bowiem jawność
wewnętrzną postępowania sądowego, limitując w ten sposób skuteczność postępowania kontrolnego inicjowanego przez stronę.
Postanowieniem z 8 lipca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Przypomniał,
że skarżący wnosił już skargę konstytucyjną (Ts 20/08) w oparciu o ten sam stan faktyczny oraz częściowo ten sam przedmiot
kontroli, wskazując jednak orzeczenie zapadłe na wcześniejszym etapie sprawy, jako ostateczne orzeczenie w jego sprawie. Trybunał
uznał, że ustalenia przyjęte w sprawie Ts 20/08, znajdują także zastosowanie w niniejszej sytuacji. Jak wynika z orzeczeń
zapadłych w niniejszej sprawie, skarżący zainicjował nie jedno, lecz dwa postępowania przygotowawcze przeciwko tej samej osobie,
nie miał więc legitymacji do wniesienia subsydiarnego aktu