Postanowienie TK z dnia 22 września 2004, sygn. Ts 75/04

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 2 kwietnia 2004 r. skarżący zakwestionował zgodność art. 221 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270) z art. 176 ust. 1 i art. 77 ust. 2 w związku z art. 45 ust. 1 Konstytucji.

Postanowieniem z 18 lutego 2004 r. (sygn. akt FSK 43/04) Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną, wniesioną przez skarżącego od wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego – Ośrodek Zamiejscowy w Katowicach z 10 grudnia 2003 r. (sygn. akt I SA 2844/02), ze względu na nieopłacenie wpisu. Konsekwencje wniesienia nieopłaconego pisma wynikają bezpośrednio z zaskarżonego przepisu. Działanie to, w ocenie skarżącego „faktycznie pozbawia go prawa określonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji w związku z art. 176 Konstytucji, a nadto jednoznacznie i wprost narusza dyspozycje art. 77 ust. 2 Konstytucji. W efekcie istniejący stan prawny narusza przesłankę art. 2 Konstytucji.” W dalszej części skargi skarżący wywodzi, iż wynikające z art. 176 ust. 1 prawo do dwuinstancyjnego postępowania, biorąc pod uwagę treść art. 77 ust. 1 oraz art. 45 ust. 1, stanowiąc prawo absolutne przynależne każdemu bez żadnych ograniczeń, nie może zostać ograniczone żadną ustawą.

Postanowieniem z 22 września 2004 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu, stwierdzając, iż skarżący nie wykazał, aby w jego sprawie doszło do naruszenia przysługującego mu prawa lub wolności konstytucyjnej, co tym samym uniemożliwia przyjęcie, iż przysługuje mu legitymacja prawna do wystąpienia z tym środkiem prawnym przed Trybunał Konstytucyjny.

W zażaleniu złożonym na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącego zakwestionował przyjęte przez Trybunał Konstytucyjny stanowisko, zgodnie z którym, prawo do dwuinstancyjnego postępowania w sprawach toczących się przed sądami administracyjnymi było, ze względu na treść art. 236 ust.