W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 15 marca 2010 r. skarżący zarzucił art. 53 ust. 1 pkt 4 ustawy
z dnia 10 października 1993 r. o zaopatrzeniu emerytalnym żołnierzy zawodowych oraz ich rodzin (Dz. U. z 2004 r. Nr 8, poz.
66, ze zm.) sprzeczność z art. 32 Konstytucji.
Decyzją z 5 lutego 2009 r. (nr WEU-4039/1) Dyrektor Wojskowego Biura Emerytalnego w Lublinie odmówił skarżącemu zwiększenia
emerytury wojskowej o 1% podstawy wymiaru za każdy rok służby bezpośrednio w charakterze sapera, wskazując w uzasadnieniu,
że zgodnie z zaskarżonym przepisem podwyższenie to nie znajduje zastosowania w przypadku żołnierzy, którzy przeszli na emeryturę
przed dniem wejścia w życie ustawy. Odwołanie wniesione od powyższej decyzji zostało oddalone wyrokiem Sądu Okręgowego – Sądu
Ubezpieczeń Społecznych, VIII Wydział Ubezpieczeń Społecznych w Lublinie z 24 czerwca 2009 r. (sygn. akt VIII U 2053/09).
Sąd Apelacyjny w Lublinie – III Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 25 listopada 2009 r. (sygn. akt AUa 942/09)
oddalił apelację wniesioną od orzeczenia sądu I instancji.
Z wydaniem wskazanych rozstrzygnięć skarżący wiąże naruszenie zasady równości, o której mowa w art. 32 Konstytucji. Zdaniem
skarżącego za odmiennym traktowaniem saperów, którzy przeszli na emeryturę w różnych okresach czasów nie przemawia żadne z
dopuszczalnych w orzecznictwie TK kryteriów różnicowania podmiotów podobnych. W ocenie skarżącego, jedynym uzasadnieniem odmowy
przyznania saperom, którzy przeszli na emeryturę przed dniem wejścia w życie ustawy, prawa do zwiększenia podstawy wymiaru
o 1% mogłyby być możliwości finansowe budżetu państwa, które nie mogą stanowić kryterium uzasadniającego odmienne traktowanie
podmiotów podobnych.
Zdaniem skarżącego jego stanowisko zostało potwierdzone w uchwale Sądu Najwyższego z 15 lipca 1998 r. (sygn. akt III ZP 17/98),
w której stwierdzono, że zwiększenie podstawy wymiaru winno przysługiwać wszystkim żołnierzom pełniącym służbę saperską, niezależnie