Postanowienie TK z dnia 12 października 2015, sygn. Ts 75/15

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 2 marca 2015 r. (data nadania) RWE Polska S.A. (obecnie: INNOGY Polska S.A.; dalej: skarżąca) wystąpiła o stwierdzenie, że art. 28 ust. 4 w związku z art. 28 ust. 1 oraz art. 24 ust. 1 i 2 pkt 2 ustawy z dnia 16 lutego 2007 r. o ochronie konkurencji i konsumentów (Dz. U. Nr 50, poz. 331, ze zm.; dalej: u.o.k.k.) w brzmieniu obowiązującym do 18 stycznia 2015 r. są niezgodne z art. 32 ust. 1 w związku z art. 64 ust. 2 w związku z art. 2 Konstytucji.

Skarżąca zakwestionowała powyższe przepisy u.o.k.k. w zakresie, w jakim nie przewidują „dla przedsiębiorców, którzy już zaprzestali stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów, wyłączenia nałożenia przez Prezesa Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes UOKiK) kary za dopuszczenie się stosowania praktyki naruszającej zbiorowe interesy konsumentów oraz w zakresie, w jakim przewiduj[ą] dla Prezesa UOKiK obowiązek wydania dla przedsiębiorców, którzy zaprzestali stosowania praktyk naruszających zbiorowe interesy konsumentów, decyzji o uznaniu danych praktyk za naruszające zbiorowe interesy konsumentów (…)”.

Skarga konstytucyjna została sformułowana w związku z następującą sprawą. W decyzji z 5 grudnia 2011 r. (nr RWR 61-29/11/WS/21) Prezes Urzędu Ochrony Konkurencji i Konsumentów (dalej: Prezes UOKiK) uznał – określone w decyzji – działania skarżącej za praktykę naruszającą zbiorowe interesy konsumentów, o której mowa w art. 24 ust. 1 i 2 pkt 1 i 2 u.o.k.k. i stwierdził jej zaniechanie od 1 października 2011 r. Ponadto Prezes UOKiK nałożył na skarżącą kary pieniężne w wysokości określonej w tej decyzji. W wyroku z 15 października 2013 r. (sygn. akt XVII AmA 8/12) Sąd Okręgowy w Warszawie, XVII Wydział Ochrony Konkurencji i Konsumentów, oddalił odwołanie skarżącej od powyższej decyzji Prezesa UOKiK. Z kolei w wyroku z 4 listopada 2014