Postanowienie TK z dnia 13 września 2001, sygn. Ts 76/01

W skardze konstytucyjnej Tatiany C. z 19 czerwca 2001 r. podniesiono, iż postanowieniem Sądu Okręgowego w Krakowie z 31 stycznia 2000 r. (sygn. akt II Cr 9/99) odrzucającym skargę o wznowienie postępowania zakończonego prawomocnym wyrokiem Sądu Wojewódzkiego w Krakowie z 28 grudnia 1993 r. (sygn. akt II Cr 1173/93) oraz postanowieniem Sądu Najwyższego z 25 stycznia 2001 r. (sygn. akt III CKN 1440/00) oddalającym kasację od postanowienia Sądu Okręgowego w Krakowie z 6 marca 2000 r. (sygn. akt II Cr 9/99) naruszono prawo skarżącej do sądu określone w art. 45 ust. 1 Konstytucji. Pełnomocnik skarżącej wskazał jako przedmiot skargi konstytucyjnej art. 407 i 408 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. z 1964 r. Nr 43, poz. 296 ze zm.). Pełnomocnik skarżącej wskazał, iż niezgodność art. 407 i 408 kodeksu postępowania cywilnego z art. 45 ust. 1 Konstytucji polega na istnieniu rozbieżności pomiędzy treścią tych przepisów, ponieważ “w oparciu o przepis art. 407 kpc termin do wniesienia skargi o wznowienie postępowania wynosi trzy miesiące licząc od dnia, w którym strona dowiedziała się o podstawie wznowienia, natomiast z treści przepisu art. 408 kpc wynika, że wznowienia