Postanowienie TK z dnia 02 czerwca 2004, sygn. Ts 76/04

W skardze konstytucyjnej z 1 kwietnia 2004 r. (data nadania skargi konstytucyjnej w urzędzie pocztowym) skarżący zakwestionowali zgodność z Konstytucją art. 24 § 1 ustawy z 12 września 2002 r. o zmianie ustawy – Ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych innych ustaw (dalej: ustawa nowelizująca). Zgodnie z treścią tego przepisu żądania uchylenia, zmiany lub stwierdzenia nieważności decyzji, która stała się decyzją ostateczną przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej, podlegają rozpatrzeniu w trybie, na zasadach i w terminach określonych w przepisach ustawy zmienianej w art. 1 (tj. ustawy z 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa) w brzmieniu obowiązującym przed dniem wejścia w życie ustawy nowelizującej. W sytuacji skarżących regulacja ta spowodowała, że termin do wniesienia wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji wynosił nadal jeden rok, nie zaś – zgodnie z nowym, obowiązującym od 1 stycznia 2003 r., brzmieniem przepisów ordynacji podatkowej – pięć lat (art. 249 § 1 pkt 1 tej ustawy). W ocenie skarżących takie unormowanie ustawy nowelizującej narusza zasady sprawiedliwości społecznej, równości wobec prawa, jak również prawo do równej ochrony praw majątkowych (art. 2, art. 32 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji).

Skarga konstytucyjna wniesiona została przez skarżących w związku z następującym stanem faktycznym. Skarżący skierowali do Ministra Finansów wniosek o stwierdzenie nieważności ostatecznej decyzji Izby Skarbowej z 2 sierpnia 2001 r., w przedmiocie określenia podatku dochodowego od osób fizycznych za 1999 r. Wcześniej skarżący nie zdecydowali się na złożenie skargi na tę decyzję do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Decyzją z 29 września 2003 r. Minister Finansów odmówił wszczęcia postępowania o stwierdzenie nieważności decyzji Izby Skarbowej uznając, że upłynął termin zawity 1 roku (od dnia jej doręczenia) na występowanie przez skarżących z tego rodzaju wnioskiem. W wyniku odwołania wniesionego przez skarżących od powyższego