Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 stycznia 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 76/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 5 marca 2008 r. skarżący Stanisław H. (dalej: skarżący) domagał się zbadania zgodności art. 3986 § 3 w zw. z art. 3986 § 2 oraz art. 3984 § 1 pkt 1 i 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm., dalej: k.p.c.)
z art. 2, art. 32, art. 78 i art. 176 Konstytucji oraz art. 6 ust. 1 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności,
sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284, ze zm.; dalej: Konwencja o ochronie praw
człowieka) – w zakresie, w jakim norma ta nakazuje odrzucić całą skargę kasacyjną od rozstrzygnięcia sądu drugiej instancji
w odniesieniu do powództwa głównego i wzajemnego, jeżeli w ocenie Sądu Najwyższego nie określa ona zakresu zaskarżenia lub
zakresu wniosków żądanego uchylenia lub zmiany rozstrzygnięcia w zakresie powództwa głównego lub powództwa wzajemnego. Skarżący
zarzucił ponadto, że art. 3941 § 2 k.p.c. jest niezgodny z art. 78, art. 32 i art. 176 Konstytucji, w zakresie, w jakim ogranicza prawo zaskarżenia postanowienia
Sądu Najwyższego odrzucającego skargę kasacyjną. Skarga konstytucyjna obejmowała również zarzut niezgodności art. 79 ust.
1 pkt 1 lit. b ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.;
dalej: u.k.s.c.) z art. 2 i art. 64 ust. 1 Konstytucji oraz art. 1 protokołu dodatkowego do Konwencji o ochronie praw człowieka.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z odrzuceniem skargi kasacyjnej skarżącego postanowieniem Sądu Najwyższego
z 12 października 2007 r. (sygn. akt V CSK 309/07). Sąd Najwyższy uznał, że skarga kasacyjna nie spełniała wymogów określonych
w art.