Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 20 sierpnia 2019 r.
|
| Sygn. akt Ts 76/17 |
Uzasadnienie
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 kwietnia 2017 r. (data nadania) M.D. (dalej: skarżąca)
wystąpiła o stwierdzenie, że:
1) art. 37 § 4 ustawy z dnia 27 lipca 2001 r. – Prawo o ustroju sądów powszechnych (ówcześnie: Dz. U. z 2016 r. poz. 2062,
ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 52, ze zm.; dalej: p.u.s.p.) w zakresie, w jakim „zezwala prezesowi sądu na złożenie
na piśmie uwagi na uchybienie w zakresie sprawności postępowania sądowego i żądanie usunięcia skutków tego uchybienia w sytuacji,
gdy przed zwróceniem uwagi na piśmie sędzia podjął czynności zmierzające do usunięcia skutków uchybienia lub skutki uchybienia
usunął”, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 w związku z art. 178 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej;
2) art. 131 § 3 i 5 p.u.s.p. są niezgodne z art. 45 ust. 1 w związku z art. 78 i art. 2 Konstytucji.
Postanowieniem z 13 września 2018 r. (doręczonym pełnomocnikowi skarżącej 18 września 2018 r.) Trybunał Konstytucyjny odmówił
nadania skardze dalszego biegu, albowiem uznał, że skarżąca nie wskazała, w jaki sposób zaskarżone przez nią przepisy naruszają
jej prawa konstytucyjne. Trybunał stwierdził, że argumentacja skarżącej co do niezgodności art. 37 § 4 p.u.s.p. z art. 45
ust. 1 w związku z art. 178 ust. 1 Konstytucji nie znajduje potwierdzenia ani w treści zakwestionowanego przez nią przepisu,
ani w stanie faktycznym, na podstawie którego została wniesiona skarga. Ponadto, z treści art. 37 § 4 p.u.s.p. wynika, że
przepis ten ma charakter nadzorczy, a nie represyjny. Trybunał nie podzielił także zarzutów skarżącej pod adresem art. 131
§ 3 i 5 p.u.s.p. Zwrócił uwagę, że gdyby przepisy te – jak zarzuciła skarżąca – nie miały treści normatywnej, to wniesiony
przez nią środek odwoławczy zostałby odrzucony,