Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 2 sierpnia 1999 r.
|
| Sygn. akt Ts 76/99 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Adama U. wniesiono o zbadanie zgodności art. 63 ust. 2 i 3 ustawy z dnia 19 października 1991 r.
o gospodarowaniu nieruchomościami rolnymi Skarbu Państwa oraz o zmianie niektórych ustaw (Dz.U. Nr 107, poz. 464 ze zm.) i
art. 4 ustawy z dnia 26 marca 1982 r. o zmianie ustawy – Kodeks cywilny oraz o uchyleniu ustawy o uregulowaniu własności gospodarstw
rolnych (Dz.U. Nr 11, poz. 81 ze zm.) z art. 2 i art. 21 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, z art. 222 kodeksu cywilnego,
z art. 6 ust. 1 Europejskiej Konwencji Praw Człowieka i z art. 1 protokołu nr 1 do tej konwencji. Pełnomocnik skarżącego zarzuca
zakwestionowanym przepisom, iż pozbawiają skarżącego możliwości dochodzenia swych praw do odziedziczonego gospodarstwa rolnego,
utraconego wskutek wydania przez Naczelnika Miasta i Gminy w S., w trybie ustawy z 26 października 1971 r. o uregulowaniu
własności gospodarstw rolnych, aktów własności ziemi uwłaszczających na tym gruncie inne osoby. Przepisy te, jak zaznacza
pełnomocnik, uniemożliwiają unieważnienie aktu własności ziemi, wydanego z naruszeniem obowiązujących przepisów prawa.
Trybunał Konstytucyjny zważył co następuje:
W świetle unormowań art. 79 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 46 ust. 1 w związku z art. 47 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym
nie ulega wątpliwości, że bezwzględnie konieczną przesłanką pozwalającą na skorzystanie przez dany podmiot z instytucji skargi
konstytucyjnej jest uprzednie wyczerpanie toku instancji i doprowadzenie do wydania w konkretnej sprawie “ostatecznego orzeczenia”
o konstytucyjnych wolnościach, prawach lub obowiązkach skarżącego. Chociaż przedmiotem postępowania zainicjowanego przed Trybunałem
Konstytucyjnym poprzez skargę konstytucyjną jest zagadnienie zgodności z konstytucją aktu normatywnego, na podstawie którego
wydany został wyrok, decyzja czy inne rozstrzygnięcie, to jednak wcześniejsze wyczerpanie toku instancji i wydanie “ostatecznego
orzeczenia” przez sąd bądź organ administracji publicznej stanowi warunek sine qua non zainicjowania