Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 7 marca 2005 r.
|
| Sygn. akt Ts 77/04 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej zarzucono, że art. 3921 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art.
2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji. Zdaniem skarżących uzależnienie prawa do wniesienia kasacji od wartości przedmiotu zaskarżenia
wynoszącego 10000 zł powoduje nieusprawiedliwione zróżnicowanie wobec prawa, gdyż uniemożliwia dostęp do Sądu Najwyższego
podmiotom, nie mieszczącym się w dyspozycji tego przepisu. Kryterium zróżnicowania jest, zdaniem skarżących, arbitralne i
uniemożliwia rozpoznanie kasacji w istotnych dla obywateli sprawach. Przykładem takiej sprawy jest np. sprawa o zakaz hodowli
gołębi. Skarżący zarzucili również, że zaskarżony przepis narusza zasadę prawidłowej legislacji, gdyż zawarte jest w nim sformułowanie
„w sprawach o prawa majątkowe”. Sformułowanie to jest raczej jednolicie rozumiane w orzecznictwie, które przez „sprawę majątkową”
rozumie sprawę dotyczącą bezpośrednio interesu ekonomicznego lub mienia danego podmiotu. Jednakże w sytuacji, gdy nie można
dostrzec wyraźnego związku sprawy z mieniem czy interesem ekonomicznym cytowane sformułowanie jest źródłem rozbieżności w
orzecznictwie sądów. Zdaniem skarżących kryterium w oparciu, o które ocenia się dopuszczalność skargi kasacyjnej powinno być
określone bardziej jednoznacznie.
Trybunał Konstytucyjny postanowieniem z 1 grudnia 2004 r. odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. W uzasadnieniu
wskazano, że zawarte w zaskarżonym przepisie sformułowanie „w sprawach o prawa majątkowe” nie narusza zasady jednoznaczności
regulacji prawnej, a zarzut podniesiony względem tego sformułowania jest oczywiście bezzasadny. Odnośnie zarzutu naruszenia
konstytucyjnej zasady równości przez art. 3921 § 1 k.p.c. wskazano, że ocena tego zarzutu została dokonana w wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 6 października 2004 r., SK
23/02 (OTK ZU nr 9/A/2004, poz. 89), zachodzi więc zbędność orzekania w rozumieniu art. 39 ust. 1 pkt 1 ustawy o Trybunale
Konstytucyjnym.
W zażaleniu skarżący zarzucili zaskarżonemu postanowieniu nieważność postępowania