Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 13 maja 2009 r.
|
| Sygn. akt Ts 77/07 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 5 kwietnia 2007 r. skarżąca zakwestionowała zgodność art. 130a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r.
– Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2005 r. Nr 108, poz. 908, ze zm.; dalej: p.r.d.) z art. 21 ust. 1 oraz art. 64 ust. 2 Konstytucji
Rzeczypospolitej Polskiej. Skarżąca kwestionuje przedmiotową regulację w zakresie, w jakim „nakłada na właściciela pojazdu
obowiązek ponoszenia kosztów usunięcia i parkowania pojazdu, nie wskazując zarazem podmiotu, któremu koszty powinny być zwrócone”.
W opinii skarżącej unormowanie powyższe może prowadzić do rozbieżnych interpretacji, co prowadzi do naruszenia wymogu przyzwoitej
legislacji oraz zasady zaufania obywatela do państwa.
Postanowieniem z 8 października 2008 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu. Rozstrzygnięcie to
było uzasadnione niespełnieniem przesłanki dopuszczalności skargi określonej w art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia
1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) – a mianowicie niewskazaniem sposobu
naruszenia konstytucyjnych wolności lub praw skarżącej. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego przedstawiona w skardze „dwoistość”
sposobu interpretacji ma charakter pozorny, a w dodatku nie została poparta jakimikolwiek przykładami zaczerpniętymi z orzecznictwa
sądowego.
Na powyższe postanowienie wniesiono zażalenie. Nie zgadzając się z treścią rozstrzygnięcia, skarżąca wskazała na okoliczności
uzasadniające istnienie rozbieżności interpretacyjnych w zakresie wskazania podmiotu, na rzecz którego właściciel odholowanego
pojazdu ma uiścić opłatę za odholowanie. Ponadto w zażaleniu podniesiono, że:
– Trybunał Konstytucyjny w orzeczeniu z 7 czerwca 2005 r. (K 23/04, OTK ZU nr 6/A/2005, poz. 62) zwrócił uwagę na niejasność
charakteru stosunków prawnych łączących starostę z podmiotem prowadzącym parking strzeżony, na który odholowywane są usuwane
z drogi pojazdy, a nadto na niejasność stosunków prawnych łączących te podmioty z właścicielami pojazdu, co w ocenie skarżącej
potwierdza