Postanowienie TK z dnia 09 lutego 2010, sygn. Ts 77/08

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 6 marca 2008 r. skarżący zarzucił niezgodność art. 4245 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 2, art. 45 ust. 1 i art. 77 Konstytucji. W myśl zaskarżonego przepisu skarga o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia powinna zawierać uprawdopodobnienie wyrządzenia szkody, spowodowanej przez wydanie orzeczenia, którego skarga dotyczy. W ocenie skarżącego zawarta w nim przesłanka uprawdopodobnienia wyrządzenia szkody, której niespełnienie prowadzi do odrzucenia skargi, jest ogólna i niedookreślona oraz pozostawia Sądowi Najwyższemu zbyt szerokie pole interpretacji. Stanowi to – zdaniem skarżącego – naruszenie prawa do rzetelnego i sprawiedliwego rozpoznania sprawy przez sąd. Tak ogólnie sformułowany przepis – jak podnosi skarżący – nie spełnia wymogów określonych w art. 2 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji, pozwala bowiem w sposób dowolny ocenić, czy w konkretnej sprawie uprawdopodobnienie wystąpienia szkody będzie podlegać merytorycznemu badaniu pod kątem możliwości jej potencjalnego wystąpienia, czy też uprawdopodobnienie traktowane będzie jako wymóg formalny, którego spełnienie – bez głębszej analizy sądu – powinno skutkować merytorycznym rozpoznaniem skargi. Argumentacja ta przesądza, jak podnosi skarżący, o naruszeniu również zakazu zamykania drogi sądowej do dochodzenia naruszonych praw lub wolności oraz prawa domagania się odszkodowania za niezgodne z prawem działanie władzy publicznej. Skarżący wskazuje, że – jego zdaniem – odrzucenie przez Sąd Najwyższy jego skargi o stwierdzenie niezgodności z prawem prawomocnego orzeczenia miało na celu jedynie uchylenie się od je merytorycznego rozpoznania; skarga spełniała wszystkie przewidziane w k.p.c. przesłanki, a Sąd Najwyższy zanalizował ją pod kątem udowodnienia szkody, a nie jej uprawdopodobnienia. W tym świetle skarżący upatruje naruszenie swoich praw podmiotowych w braku precyzyjnego wskazania, czy wymóg uprawdopodobnienia szkody