Postanowienie TK z dnia 09 czerwca 2010, sygn. Ts 77/09

W skardze konstytucyjnej złożonej 20 marca 2009 r. zarzucono, po pierwsze, że art. 1302 § 3 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.), rozumiany w ten sposób, że nakłada na sąd obowiązek odrzucenia bez wezwania do uiszczenia opłaty wniesiony przez adwokata, reprezentującego stronę w całości zwolnioną przez sąd od kosztów na podstawie przepisów obowiązujących przed 2 marca 2006 r., środek odwoławczy podlegający opłacie podstawowej, w sytuacji, w której strona złożyła wniosek o zwolnienie od kosztów, bez rozpoznania tego wniosku, jest niezgodny z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 i art. 176 Konstytucji. Po drugie, że art. 14 ust. 2 w związku z art. 3 ust. 2 pkt 2 oraz art. 100 ust. 2 ustawy z dnia 28 lipca 2005 r. o kosztach sądowych w sprawach cywilnych (Dz. U. Nr 167, poz. 1398, ze zm.; dalej: ustawa o kosztach) w brzmieniu obowiązującym przed 10 marca 2007 r., w zakresie, w jakim przepisy te pozbawiają w sprawach wszczętych przed 2 marca 2006 r. stronę reprezentowaną przez adwokata, w całości zwolnioną od kosztów sądowych na podstawie przepisów obowiązujących przed tą datą, prawa do ubiegania się o zwolnienie od kosztów, zobowiązując do uiszczenia opłaty podstawowej od środka odwoławczego lub środka zaskarżenia przy wnoszeniu pisma do sądu, są niezgodne z art. 2, art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 77 ust. 2, art. 78 i art. 176 Konstytucji. Po trzecie, że art. 149 ust. 1 ustawy o kosztach oraz art. 2 ustawy z dnia 14 grudnia 2006 r. o zmianie ustawy o kosztach sądowych (Dz. U. z 2007 r. Nr 21,