Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 czerwca 2018 r.
|
| Sygn. akt Ts 77/17 |
Uzasadnienie
W sporządzonej przez radcę prawnego i wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 7 kwietnia 2017 r. (data nadania) skardze konstytucyjnej
M.J. (dalej: skarżący) zarzucił niezgodność, po pierwsze, art. 1173 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2016 r. poz. 1822, ze zm.; dalej: k.p.c.) z
art. 2, art. 10 ust. 1, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 10 ust. 2 Konstytucji, po drugie, art. 118 § 5 k.p.c. z art. 10 ust. 2,
art. 31 ust. 3, art. 32 ust. 2 w zw. z art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1, art. 45 ust. 1 w zw. z art. 2, art. 45 ust. 1 w zw.
z art. 190 ust. 5, art. 190 ust. 5, art. 190 ust. 5 w zw. z art. 2, art. 190 ust. 5 w zw. z art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 12 lutego 2018 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Trybunał
stwierdził, że: po pierwsze, zaskarżone przepisy nie były podstawą prawną ostatecznych rozstrzygnięć wskazanych przez skarżącego;
po drugie, pełnomocnik skarżącego nie był należycie umocowany do sporządzenia i wniesienia skargi konstytucyjnej.
W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący wniósł o nadanie skardze dalszego biegu.