Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 31 stycznia 2023 r.
|
| Sygn. akt Ts 79/20 |
Uzasadnienie
I
1. W skardze konstytucyjnej z 16 kwietnia 2020 r., wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 17 kwietnia 2020 r. (data nadania),
D.Ś. oraz M.K. (dalej: skarżące), reprezentowane przez radcę prawnego ustanowionego pełnomocnikiem z wyboru, zarzuciły niezgodność:
1) art. 212 w związku z art. 116 § 1 w związku z art. 116a § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz.
U. z 2017 r. poz. 201, ze zm.; dalej: o.p.) „w zakresie, w jakim decyzja o odpowiedzialności osoby trzeciej za zobowiązania
podmiotu zobowiązanego jest jedynie konsekwencją niewykonania przez zobowiązany podmiot obowiązku wynikającego z decyzji o
zwrocie dofinansowania i w postępowaniu przeciwko sobie osoba trzecia nie ma możliwości kwestionowania podstawy faktycznej
i prawnej tejże «pierwotnej» decyzji, która stała się decyzją ostateczną, gdyż nie została zaskarżona w związku z brakiem
osób uprawnionych do wniesienia środka odwoławczego (organu reprezentującego), co pozbawia osobę trzecią prawa do sądu, gdyż
nie ma ona możliwości merytorycznej obrony przed treścią decyzji dotyczącej osoby prawnej, a jej prawo do sądu w celu obrony
przed odpowiedzialnością ogranicza się do zbadania tzw. przesłanek egzoneracyjnych oraz wskazania majątku osoby prawnej, z
którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych w znacznej części, co nie stanowi należytego ukształtowania
procedury w celu ochrony przed arbitralnością władzy”, z art. 45 ust. 1 oraz art. 78 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej,
2) art. 151 § 1 o.p. „w zakresie, w jakim umożliwia zastosowanie fikcji prawnej w myśl której doręczenie decyzji osobom prawnym
oraz jednostkom organizacyjnym niemającym osobowości prawnej w lokalu ich siedziby lub w miejscu prowadzenia działalności
– osobie upoważnionej do odbioru korespondencji lub prokurentowi, bez zbadania czy dana osoba jest rzeczywiście upoważniona
do odbioru korespondencji (czy np. jest pracownikiem osoby prawnej) w sytuacji posiadania przez organ wiedzy, że dany podmiot
nie