Postanowienie TK z dnia 19 kwietnia 2004, sygn. Ts 8/04

W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 11 stycznia 2004 r. zakwestionowano zgodność art. 459 § 3 w zw. z art. 41 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) z art. 78 oraz art. 176 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Przepisy te, w ocenie skarżącego, pozbawiają go prawa do skorzystania z kontroli instancyjnej. Skarżący wskazuje, iż „dzięki” zakwestionowanym przepisom nie mógł podważyć treści postanowienia z 20 listopada 2003 r., w którym nie uwzględniono jego wniosku o wyłączenie ze składu sędziowskiego sędziów, wobec których istniały uzasadnione wątpliwości co do ich bezstronności.

W petitum skargi wskazano także na wyrok Sądu Okręgowego w Poznaniu z 21 listopada 2003 r. (XVI Ka 294/02), który utrzymał w mocy wyrok Sądu Rejonowego w Koninie z 24 kwietnia 2003 r. na mocy którego skarżący został uznany winnym popełnienia przestępstwa z art. 178 a § 1 k.k., wnosząc jednocześnie „o wstrzymanie wykonalności w/w wyroku”. Ponadto w uzasadnieniu skargi podniesiono wątpliwości, co do brzmienia art. 42 § 3 k.p.k.

Zarządzeniem sędziego Trybunału Konstytucyjnego z 5 lutego 2004 r. wezwano skarżącego do uzupełnienia braków skargi konstytucyjnej poprzez m.in. dokładne określenie, które przepisy ustawy z 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego czyni przedmiotem skargi konstytucyjnej oraz sprecyzowanie, z którym ze wskazanych w skardze rozstrzygnięć wiąże naruszenie przysługujących mu praw lub wolności konstytucyjnych.

W piśmie procesowym nadesłanym w uzupełnieniu braków skargi konstytucyjnej skarżący stwierdził m.in., iż w skardze konstytucyjnej dokładnie określił zarówno przepisy k.p.k., które są niezgodne z Konstytucją, jak też rozstrzygnięcie naruszające przysługujące mu prawa i wolności konstytucyjne. Ponadto do pisma zostało załączone „ostateczne rozstrzygnięcie”, czyli postanowienie Sądu Apelacyjnego w Poznaniu – Wydział II Karny z 26 marca 2003 r. (sygn.