Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 18 stycznia 2010 r.
|
| Sygn. akt Ts 8/08 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 2 stycznia 2008 r., sporządzonej przez pełnomocnika skarżącego – Marka J., PKS TYSOVIA – zakwestionowana
została zgodność z Konstytucją art. 399 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr
43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.). Zakwestionowanemu przepisowi k.p.c. skarżący zarzucił niezgodność z art. 2, art. 45
ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji. Istotę takiej niezgodności upatruje skarżący w ustawowym zamknięciu możliwości wznowienia
postępowania sądowego zakończonego orzeczeniem przyjmującym inną formę aniżeli wyrok.
Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z dwoma odrębnymi postępowaniami. W pierwszym, Sąd Okręgowy w Katowicach
postanowieniem z 5 grudnia 2007 r. (sygn. akt XIX Gz 525/07) odrzucił skargę skarżącego o wznowienie postępowania. Jako podstawę
rozstrzygnięcia Sąd Okręgowy powołał art. 399 § 1 k.p.c., podkreślając, że wznowienia postępowania zakończonego postanowieniem
nie można żądać z ogólnych podstaw nieważności (art. 401 k.p.c.) ani z przyczyn restytucyjnych (art. 403 k.p.c.). Tymczasem
skarżący, uzasadniając swoją skargę, powołał się na przesłankę z art. 401 pkt 1 k.p.c., dotyczącą uczestnictwa osoby nieuprawnionej
w wydaniu postanowienia.
Do skargi konstytucyjnej skarżący dołączył także orzeczenie wydane w innym postępowaniu. Postanowieniem z 4 grudnia 2007 r.
(sygn. akt V ACz 723/07) Sąd Apelacyjny w Katowicach także odrzucił jego skargę o wznowienie postępowania. Również i w tym
przypadku podstawą prawną odmowy był art. 399 § 1 k.p.c. Sąd Apelacyjny podkreślił, że wznowienie postępowania byłoby dopuszczalne
wyłącznie na podstawie określonej w art. 4011 k.p.c.
Trybunał Konstytucyjny zważył, co następuje:
Skardze konstytucyjnej nie może być nadany dalszy bieg, gdyż nie spełnia ona prawnych przesłanek warunkujących korzystanie
z tego rodzaju środka ochrony konstytucyjnych wolności i praw.
W pierwszym rzędzie stwierdzić należy, że dla oceny dopuszczalności analizowanej skargi konstytucyjnej decydujące