Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 19 lutego 2013 r.
|
| Sygn. akt Ts 8/12 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 5 stycznia 2012 r. (data nadania) Eugeniusz C. (dalej: skarżący)
wniósł o zbadanie zgodności art. 256 ust. 1 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. – Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz. U. z 2009
r. Nr 175, poz. 1361, ze zm.; dalej: pr.u.n.) z art. 45 ust. 1 Konstytucji w zakresie, w jakim uzależnia początek biegu terminu
wniesienia sprzeciwu co do odmowy uznania wierzytelności do sędziego-komisarza od daty obwieszczenia i ogłoszenia listy wierzytelności
w „Monitorze Sądowym i Gospodarczym”.
Postanowieniem z 12 października 2012 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej. Trybunał
stwierdził, że skarga nie spełnia warunków formalnych wynikających z art. 79 ust. 1 Konstytucji oraz art. 49 w związku z art.
47 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa
o TK). Zarzucane w skardze naruszenie prawa do sądu wyrażonego w art. 45 ust. 1 Konstytucji było konsekwencją braku staranności
w zabezpieczeniu własnych interesów przez skarżącego. Zarówno z orzeczeń wydanych przez sądy w sprawie, w związku z którą
wniesiono skargę, jak i z samej skargi wynikało bowiem, że przyczyną niezłożenia w terminie sprzeciwu co do odmowy uznania
zgłoszonej wierzytelności nie były „nadmierne wymogi staranności” wynikające z art. 256 ust. 1 pr.u.n., ale nieznajomość zakwestionowanego
przepisu i błędne przekonanie skarżącego, że informacja dotycząca uznania bądź odmowy uznania wierzytelności zostanie mu doręczona.
Niezależnie od tej przesłanki Trybunał wskazał ponadto, że skarżący nie uprawdopodobnił zarzutu naruszenia art. 45 ust. 1
Konstytucji i wyrażonego w nim prawa do sądu, co przesądziło o konieczności odmowy nadania skardze konstytucyjnej dalszego
biegu.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł – w ustawowym terminie – zażalenie. W piśmie tym