Postanowienie TK z dnia 07 listopada 2005, sygn. Ts 80/05

W skardze konstytucyjnej z 19 maja 2005 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 26 ust. 3 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. z 2000 r. Nr 14, poz. 176 ze zm.; dalej: ustawa o p.d.o.f.) w brzmieniu nadanym przez ustawę z dnia 21 listopada 1996 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych (Dz. U. Nr 137, poz. 638 ze zm.), obowiązującym do dnia wejścia w życie ustawy z dnia 9 listopada 2000 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 104, poz. 1104), z art. 32 ust. 1 i 2, art. 75 ust. 1 oraz art. 2 w zw. z art. 84 Konstytucji.

Skarżący zarzucili w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony przepis prowadzi do dyskryminacji skarżących i pozostałych współwłaścicieli budynku wielorodzinnego z przeznaczeniem na wynajem względem pozostałych współwłaścicieli budynku inwestujących jedynie w garaże i mieszkania na cele własne, poprzez przyznanie tym drugim ulgi mieszkaniowej kosztem zmniejszenia ulgi przysługującej skarżącym i pozostałym współwłaścicielom mieszkań przeznaczonych na wynajem. Zdaniem skarżących przewidziany w ustawie podział wysokości ulgi między wszystkich współwłaścicieli budynku rażąco różnicuje współwłaścicieli budujących po jednym mieszkaniu na wynajem w stosunku do budujących mieszkanie na wynajem, garaż oraz mieszkanie na własne potrzeby, nie znosząc zarazem równości obowiązków związanych z tym, że i jedni i drudzy zobowiązani są wynajmować tylko jedno mieszkanie. Ponadto zaskarżony przepis dyskryminuje skarżących względem innych osób korzystających z ulgi, budujących domy, w których znajduje się pięć mieszkań na wynajem, albowiem ulga ta staje się tym niższa, im większa jest ogólna ilość lokali w budynku. Zaskarżony przepis różnicuje podatników na niekorzyść słabszego, dyskryminując skarżących ze względu na niższą pozycję majątkową, w stosunku z innymi