Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 3 października 2006 r.
|
| Sygn. akt Ts 80/06 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 3 kwietnia 2006 r. wniesiono o stwierdzenie niezgodności art. 159 w zw. z art. 466 § 1 w zw. z
art. 465 § 2 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) z art. 45 ust.
1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Skarżący zarzucił w skardze konstytucyjnej, że zaskarżony przepis art. 159 w zw. z art. 466 § 1 w zw. z art. 465 § 2 k.p.k.
w zakresie, w jakim prowadzi do wyłączenia drogi sądowej w rozstrzygnięciu o prawie podejrzanego tymczasowo aresztowanego
lub jego obrońcy dostępu do akt postępowania przygotowawczego pozbawia skarżącego przysługującego mu na podstawie art. 45
ust. 1 Konstytucji prawa do sądu. Istniejące wyłączenie sądowej kontroli decyzji w tym zakresie wykracza w przekonaniu skarżącego
poza zakres dopuszczalnych ograniczeń i jest niezgodne z zakazem zamykania drogi sądowej dochodzenia naruszonych wolności
i praw, o których mowa w art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Postanowieniem z 9 maja 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Za zasadniczy
powód niedopuszczalności nadania biegu skardze konstytucyjnej Trybunał uznał fakt, że wskazana przez skarżącego decyzja procesowa
nie może być uznana za ostateczne orzeczenie o wolnościach i prawach, o którym mowa w art. 79 ust. 1 Konstytucji. Trybunał
przywołał powtarzane wielokrotnie stanowisko, że „istotą skargi konstytucyjnej jest jej nadzwyczajny i subsydiarny charakter”.
Oznacza to dopuszczenie skargi dopiero w momencie, „gdy skarżący nie dysponuje już żadną proceduralną możliwością uruchomienia
dalszego postępowania przed sądem bądź organem administracji publicznej w swojej sprawie”. Tak więc orzeczenie nie jest tak
długo ostateczne w rozumieniu art. 79 ust. 1 Konstytucji, jak długo toczy się postępowanie w ramach którego orzeczenie to
może zostać zmienione lub uchylone.
Trybunał, powołując