Postanowienie TK z dnia 21 grudnia 2009, sygn. Ts 80/08

W skardze konstytucyjnej z 11 marca 2008 r. zarzucono, że art. 3989 § 2 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) jest niezgodny z art. 2 w związku z art. 45, art. 77 ust. 2, art. 78 oraz art. 176 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, art. 6 Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności oraz art. 14 ust. 1 Międzynarodowego Paktu Praw Obywatelskich i Politycznych.

W ocenie skarżącego, przepis będący przedmiotem wniesionej skargi poprzez swoją regulację, zezwalającą na wydanie postanowienia o odmowie przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania przez jednoosobowy skład Sądu Najwyższego ze zdawkowym jedynie uzasadnieniem, czyni postępowanie przed tym sądem nieprzewidywalnym dla strony. Zdaniem skarżącego tak określony skład Sądu Najwyższego w instytucji przedsądu przyznaje orzekającemu sędziemu pełną swobodę decyzyjną, czyniąc z niej niczym nieuzasadnioną władzę dyskrecjonalną. Ponadto, przepis nie daje możliwości weryfikacji słuszności oraz prawidłowości zapadłego w ramach przedsądu rozstrzygnięcia. Skarżący stoi na stanowisku, że postanowienie Sądu Najwyższego odmawiające przyjęcia skargi kasacyjnej do rozpoznania powinno być traktowane jako rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne, w związku z czym – w świetle art. 176 ust. 1 Konstytucji – powinien przysługiwać od niego środek zaskarżenia.

W ocenie skarżącego nadanie skardze biegu i jej merytoryczna ocena nie stoją w kolizji z zapadłym już orzeczeniem w sprawie SK 68/08 (OTK ZU nr 6/A/2007, poz. 53), gdyż skarżący wskazuje na istotne okoliczności, dowody i argumenty, które nie znalazły zastosowania w wyroku TK z 30 maja 2007 r.

Skarga konstytucyjna została wniesiona w związku z następującą sprawą. Postanowieniem z 16 listopada 2007 r. (sygn. akt II CSK 426/07), Sąd Najwyższy odmówił przyjęcia do rozpoznania skargi kasacyjnej skarżącego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Łodzi z 2 marca 2007 r. (sygn.