Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 9 września 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 80/14 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 27 marca 2014 r. (data nadania) M.J. (dalej: skarżący) wystąpił
o zbadanie zgodności art. 1262 § 1 oraz art. 7673 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 101, ze zm., dalej: k.p.c.) z art.
2, art. 45 ust. 1 oraz art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Postanowieniem z 3 czerwca 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu wniesionej skardze. Jak ustalił Trybunał,
skarga nie spełniała przesłanki określonej w art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym
(Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK), ponieważ zakwestionowane przepisy nie były podstawą ostatecznego orzeczenia
wydanego w sprawie skarżącego. Trybunał uznał również postawione w skardze zarzuty za oczywiście bezzasadne, stwierdziwszy,
że skarżący nie wykazał, by przepisy procedury cywilnej dotyczące skutków nieopłacenia pisma procesowego, a w szczególności
skargi na czynności komornika, pozbawiały go prawa do sądu.
Na powyższe postanowienie skarżący wniósł zażalenie, w którym podnosi, że „sformułowany w skardze konstytucyjnej zarzut dotyczy
przepisu art. 7673 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym przed 3 maja 2012 r.”, a nie – jak „błędnie (…) Trybunał wnioskuje” – przepisu art. 7673 k.p.c. w brzmieniu obowiązującym po 2 maja 2012 r. Co więcej, jego zdaniem „o tym, że zaskarżony akt normatywny był w znaczeniu
konstytucyjnym podstawą ostatecznego orzeczenia, można zasadniczo mówić wówczas, gdy owo rozstrzygnięcie byłoby lub mogłoby
być inne w przypadku nieobowiązywania normy prawnej o treści kwestionowanej przez skarżącego”. Ponadto skarżący uważa, że
słusznie wnosi o stwierdzenie niezgodności z Konstytucją art. 1262 § 1 k.p.c., skoro przepis ten przewiduje podstawowy rygor nieuiszczenia przez stronę w terminie opłaty sądowej. Skarżący
podkreśla