W skardze konstytucyjnej złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 10 kwietnia 2007 r. pełnomocnik skarżącego zarzucił sprzeczność
art. 46 ustawy z dnia 15 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego i macierzyństwa (Dz. U. z
2005 r. Nr 31, poz. 267, ze zm.) z art. 2, art. 32, art. 67 ust. 1 i 2 Konstytucji oraz z art. 6 ust. 1 Międzynarodowego Paktu
Praw Gospodarczych, Społecznych i Kulturalnych, i z art. 1 pkt 1, art. 12 pkt 2 i 3 Europejskiej Karty Społecznej, a przez
to również z art. 9 i art. 91 ust. 1 i 2 Konstytucji.
Decyzją z 19 stycznia 2006 r. (znak RZ-10-03-6000/58/01/2006) Zakład Ubezpieczeń Społecznych – Oddział w Gdańsku przyjął do
podstawy wymiaru zasiłku chorobowego należnego skarżącemu za okres od 1 października 2005 r. do 5 lutego 2006 r. kwotę wynoszącą
100% przeciętnego wynagrodzenia. W odwołaniu złożonym od powyższej decyzji skarżący wniósł o przyjęcie do obliczenia podstawy
wymiaru zasiłku chorobowego kwoty stanowiącej przeciętne wynagrodzenie ubezpieczonego za okres 12 miesięcy kalendarzowych
poprzedzających miesiąc, w którym powstała niezdolność do pracy. Odwołanie skarżącego zostało oddalone przez Sąd Rejonowy
Gdańsk-Południe w Gdańsku – VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych wyrokiem z 24 maja 2006 r. (sygn. akt VI U 332/06).
Sąd Okręgowy – Sąd Ubezpieczeń Społecznych w Gdańsku oddalił apelację wniesioną od powyższego rozstrzygnięcia wyrokiem z 10
października 2006 r. (sygn. akt VIII Ua 89/06). Wyrok ten został zaskarżony skargą kasacyjną. Postanowieniem Sądu Najwyższego
z 19 października 2007 r. odmówiono przyjęcia wniesionej skargi kasacyjnej do rozpoznania.
Z wydaniem wskazanych w skardze rozstrzygnięć wiąże skarżący naruszenie zasady demokratycznego państwa prawnego, zasady równości
wobec prawa oraz prawa wynikającego z art. 67 ust. 1 i 2 Konstytucji. Naruszenie powyższych praw upatruje skarżący w fakcie
nieuzyskania zasiłku chorobowego w