Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 10 listopada 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 81/10 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej z 24 marca 2010 r. sporządzonej przez adwokata zakwestionowana została zgodność art. 871 § 1 pkt 2 i 3, art. 87 § 3 pkt 2 oraz art. 91 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. – Kodeks pracy (Dz. U. z 1998 r. Nr 21, poz.
94, ze zm.; dalej: k.p.) z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Zakwestionowane regulacje Kodeksu pracy – według skarżącego – są sprzeczne z art. 2, art. 32 ust. 1 i 2, art. 64 ust. 2 i
3 Konstytucji, ponieważ uprzywilejowują jedną ze stron stosunku prawnego (pracownika) kosztem pracodawcy. W uzasadnieniu skargi
skarżący wskazał także, że zakwestionowane przepisy prowadzą do dyskryminującego traktowania pracodawców w porównaniu z sytuacją
prawną pracowników, ze względu na to, że wierzytelności przysługujące pracodawcom nie mogą podlegać potrąceniu z wynagrodzenia
za pracę.
Postanowieniem z 14 lipca 2010 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. Rozstrzygnięcie
takie spowodowane było nieprawidłowościami w zakresie wskazania przedmiotu skargi oraz niewskazaniem sposobu naruszenia konstytucyjnych
wolności lub praw.
Skarżący wniósł zażalenie na powyższe postanowienie. W złożonym piśmie procesowym stwierdził, że: (1) art. 871 § 1 pkt 2 i 3, art. 87 § 3 pkt 2 oraz art. 91 k.p. stanowiły podstawę normatywną ostatecznego orzeczenia organu władzy publicznej
o jego konstytucyjnych wolnościach i prawach i zacytował odpowiednie fragmenty orzeczenia sądowego na poparcie tego stanowiska,
(2) przedmiotem skargi „nie jest nierówna sytuacja różnych adresatów zaskarżonych norm prawnych”, jest nim natomiast „stan,
w którym strony tego samego stosunku prawnego traktowane są niejednakowo w przypadku