Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 12 października 2011 r.
|
| Sygn. akt Ts 81/11 |
Uzasadnienie:
W dniu 17 marca 2011 r. wpłynęła do Trybunału Konstytucyjnego skarga konstytucyjna Jolanty W. (dalej: skarżąca), w której
zarzucono niezgodność art. 408 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296,
ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 190 ust. 4 w związku art. 2, art. 32 ust. 1, art. 45 ust. 1 i art. 77 ust. 2 Konstytucji.
Pod adresem zakwestionowanego w skardze konstytucyjnej przepisu skarżąca sformułowała zarzut zakresowy, domagając się orzeczenia
o niezgodności z Konstytucją art. 408 k.p.c. w zakresie, w jakim „zastosowanie przepisu o możliwości żądania wznowienia postępowania
po upływie lat pięciu od uprawomocnienia się wyroku jest ograniczane jedynie do dwóch wypadków, kiedy to strona była pozbawiona
możliwości działania lub nie była należycie reprezentowana”. Skarżąca kwestionuje również utrwaloną i jednolitą wykładnię
art. 408 k.p.c. (powołuje się w tym zakresie na uchwałę SN z 18 lipca 1968 r., sygn. akt III CZP 59/68, OSNC z 1969 r., nr
7-8, poz. 124), zgodnie z którą „okoliczność, że wyrok karny, który ustala czyn stwierdzający uzyskanie wyroku cywilnego za
pomocą przestępstwa, zapadł po upływie okresu pięcioletniego z art. 408 k.p.c., wobec czego strona nie mogła z tego dowodu
skorzystać przed upływem wspomnianego terminu, nie stanowi »pozbawienia możności działania« uzasadniającego żądanie wznowienia
postępowania po upływie terminu przewidzianego w art. 408 k.p.c.”.
Zarówno art. 408 k.p.c., jak i trwała i jednolita jego wykładnia naruszają – zdaniem skarżącej – prawo do sądu oraz zasadę
równości wobec prawa.
Postanowieniem z 12 maja 2011 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W ocenie Trybunału
Konstytucyjnego skarżąca nie wskazała sposobu naruszenia praw podmiotowych, ponadto niewłaściwie określiła wzorce kontroli.
Skarga odnosiła się także do pozostającej poza kognicją TK sfery stosowania prawa.
Na