Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 października 2014 r.
|
| Sygn. akt Ts 81/13 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej, wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 4 marca 2013 r., J. G.-Ch. (dalej: skarżąca) zakwestionowała
zgodność art. 70 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.; dalej: ordynacja
podatkowa), w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 30 czerwca 2005 r. o zmianie ustawy – ordynacja podatkowa oraz o zmianie niektórych
innych ustaw (Dz. U. Nr 143, poz. 1199), z art. 64 ust. 1 w związku z art. 2 Konstytucji.
W ocenie skarżącej zaskarżona regulacja – i nadana jej w orzecznictwie sądów administracyjnych stała, utrwalona i jednolita
wykładnia – narusza prawo własności (art. 64 ust. 1 Konstytucji) przez wprowadzenie takich ograniczeń tego prawa, które są
niezgodne z zasadami demokratycznego państwa prawnego (art. 2 Konstytucji).
Postanowieniem z 17 marca 2014 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania analizowanej skardze konstytucyjnej dalszego biegu.
Trybunał stwierdził, że skarga jest oczywiście bezzasadna. Skarżąca domagała się w niej bowiem ochrony prawa do przedawnienia
zobowiązań podatkowych, a poza tym sformułowana w skardze argumentacja nie znajdowała potwierdzenia w treści zaskarżonych
przepisów.
Na powyższe postanowienie pełnomocnik skarżącej wniósł w ustawowym terminie zażalenie. W złożonym środku odwoławczym skarżąca
wskazała, że w skardze domagała się ochrony prawa własności majątku, który nabyła na skutek przedawnienia zobowiązania podatkowego,
a nie – jak błędnie przyjął Trybunał – prawa do przedawnienia zobowiązań podatkowych. Jednocześnie, w ocenie skarżącej, Trybunał
na etapie wstępnego rozpoznania dokonał merytorycznej oceny sformułowanych w skardze zarzutów, czym naruszył art. 36 ust.
3 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK).