Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 25 października 1999 r.
|
| Sygn. akt Ts 81/99 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Wiesława K. z 7 czerwca 1999 r. zarzucono, iż uchwała nr 69 Rady Ministrów z dnia 21 maja 1990 r.
w sprawie trybu i warunków przyjmowania byłych funkcjonariuszy Służby Bezpieczeństwa do służby w Urzędzie Ochrony Państwa
i w innych jednostkach organizacyjnych podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych oraz zatrudniania ich w Ministerstwie Spraw
Wewnętrznych (MP Nr 2, poz. 159) jest niezgodna z art. 2, art. 7, art. 93 a także z art. 31 ust. 3, art. 32, art. 42 ust.
1 i 2 oraz art. 60 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z uwagi na to, iż została podjęta bez delegacji ustawowej, a także
z naruszeniem terminu do jej wydania. Ponadto jako uchwała samoistna nie powinna stanowić podstawy prawnej do wydawania decyzji
administracyjnych, nakładających obowiązki prawne na obywateli. Zdaniem skarżącego, zakwestionowana uchwała wprowadziła możliwość
wydawania przez Centralną i Wojewódzką Komisję Kwalifikacyjną opinii o funkcjonariuszach, które to opinie miały w istocie
charakter pozasądowych i bezterminowych kar dodatkowych zakazu dostępu do służby publicznej. Przewidziany przez uchwałę tryb
postępowania i wydawania opinii narusza, zdaniem skarżącego, art. 31 ust. 3 Konstytucji RP dopuszczający możliwość ograniczania
praw obywatelskich wyłącznie na podstawie ustawy. Uchwała ta nie zapewniała także dostatecznych możliwości obrony przewidując
wydawanie niekorzystnych dla skarżącego rozstrzygnięć w trybie zaocznym i inkwizycyjnym. Zdaniem skarżącego, przewidziana
w uchwale procedura weryfikacyjna naruszyła zakaz dyskryminacji, skoro poddano jej tylko wybraną grupę obywateli.
Formułując zarzut naruszenia zasad konstytucyjnych przez zarządzenie nr 53 Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 2 lipca 1990
r. w sprawie określenia stanowisk zajmowanych przez funkcjonariuszy byłej Służby Bezpieczeństwa oraz jednostek organizacyjnych
resortu spraw wewnętrznych, w których pełnili oni służbę (Dz.Urz. MSW Nr 2, poz. 14) skarżący stwierdził, iż odwołując się
do Instrukcji Przewodniczącego Centralnej Komisji Kwalifikacyjnej z 25 czerwca 1990 r., inkorporowało ono do swojej