Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 29 listopada 2001 r.
|
| Sygn. akt Ts 82/01 |
Uzasadnienie:
W skardze konstytucyjnej Jana D. złożonej do Trybunału Konstytucyjnego 25 czerwca 2001 r. zarzucono, iż art. 393 § 1 ustawy
z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz.U. Nr 43, poz. 296 ze zm.) jest niezgodny z art. 2 oraz art.
45 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Za podstawę skargi konstytucyjnej skarżący przyjął wydanie przez Sąd Najwyższy 18 kwietnia 2001 r. postanowienia (sygn. akt III CKN 384/00) odmawiającego przyjęcia do rozpoznania kasacji skarżącego od wyroku Sądu Apelacyjnego w Krakowie z 28 lipca 1998 r. (sygn. akt I Aca 234/98). Sąd Najwyższy oparł swoje rozstrzygnięcie na treści art. 393 kpc w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 24 maja 2000 r. o zmianie
ustawy – Kodeks postępowania cywilnego, ustawy o zastawie rejestrowym i rejestrze zastawów, ustawy o kosztach sądowych w sprawach
cywilnych oraz ustawy o komornikach sądowych i egzekucji (Dz.U. Nr 48, poz. 554), zgodnie z którym sąd może odmówić przyjęcia
kasacji, jeżeli zaskarżone orzeczenie w sposób oczywisty nie narusza prawa, ani nie zachodzi nieważność postępowania. Sąd
Najwyższy uznał ponadto, iż z uwagi na regulację art. 5 ust. 2 wspomnianej ustawy, możliwość odmowy przyjęcia do rozpoznania
odnosi się także do kasacji od orzeczeń sądów drugiej instancji wydanych przed dniem wejścia w życie ustawy zmieniającej treść
art. 393 kpc, tj. przed 1 lipca 2000 r.
Zdaniem skarżącego postanowienie Sądu Najwyższego prowadzi do naruszenia konstytucyjnego prawa do sprawiedliwego i jawnego
rozpatrzenia sprawy bez uzasadnionej zwłoki przez właściwy sąd. Skarżący podniósł, iż został pozbawiony dostępu do sądu i
rozpatrzenia sprawy, zaś postanowienie Sądu Najwyższego zostało wydane po upływie ponad dwóch lat od złożenia kasacji. Uznał
on także, iż zostało wobec niego retroaktywnie zastosowane nowe prawo, zmieniające przepisy procesowe w toku instancji, co
stanowi naruszenie prawa