Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 10 lipca 2007 r.
|
| Sygn. akt Ts 82/06 |
Uzasadnienie:
W sporządzonej przez pełnomocnika skarżącej Spółki skardze konstytucyjnej zakwestionowana została zgodność z Konstytucją art.
21 ustawy z dnia 2 marca 2000 r. o ochronie niektórych praw konsumentów oraz o odpowiedzialności za szkodę wyrządzoną przez
produkt niebezpieczny (Dz. U. Nr 22, poz. 271, ze zm.; dalej – ustawa). Zaskarżonemu przepisowi ustawy skarżąca zarzuciła
niezgodność z art. 2, art. 20, art. 22 oraz art. 32 Konstytucji.
Postanowieniem z 21 listopada 2006 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze konstytucyjnej dalszego biegu. W uzasadnieniu
tego rozstrzygnięcia stwierdził, że sformułowane w skardze zarzuty niekonstytucyjności art. 21 ustawy uznać należy za oczywiście
bezzasadne. Źródła naruszenia konstytucyjnych praw i wolności upatrywała skarżąca w retroaktywnym zastosowaniu wobec zawartej
przez nią umowy przepisu znowelizowanego art. 3851 § 1 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz. U. Nr 16, poz. 93, ze zm.), zgodnie z którym postanowienia umowy
zawieranej z konsumentem nie uzgodnione indywidualnie nie wiążą go, jeżeli kształtują jego prawa i obowiązki w sposób sprzeczny
z dobrymi obyczajami, rażąco naruszając jego interesy (tzw. niedozwolone postanowienia umowne). Nie dotyczy to postanowień
określających główne świadczenia stron, w tym cenę lub wynagrodzenie, jeżeli zostały sformułowane w sposób jednoznaczny. Zastosowanie
tego unormowania do stosunku zobowiązaniowego, którego stroną była skarżąca wynikało bezpośrednio z treści art. 18 ust. 4
ustawy. Zdaniem Trybunału Konstytucyjnego, skarżąca błędnie założyła, iż regulacja wyrażona w art. 3851 § 1 k.c. znalazła wobec niej zastosowanie z mocą wsteczną. Przeciwko