Postanowienie TK z dnia 08 grudnia 2009, sygn. Ts 82/09

W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 26 marca 2009 r. skarżący domagał się zbadania zgodności art. 338 § 1 ustawy z dnia 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz. 296, ze zm.; dalej: k.p.c.) z art. 45 ust. 1, art. 78 w zw. z art. 176 ust. 1 i art. 32 ust. 1 w zw. z art. 64 ust. 2 Konstytucji.

Postanowieniem z 8 grudnia 2009 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze. Jako podstawę odmowy – w zakresie zarzutu naruszenia przez kwestionowany przepis prawa do zaskarżenia orzeczeń w związku z zasadą dwuinstancyjności postępowania sądowego (art. 78 w zw. z art. 176 ust. 1 Konstytucji) – wskazał art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 1 sierpnia 1997 r. o Trybunale Konstytucyjnym (Dz. U. Nr 102, poz. 643, ze zm.; dalej: ustawa o TK) w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji. Ponadto, Trybunał stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił naruszenia przez zaskarżony przepis przysługującego mu prawa do sądu wynikającego z art. 45 ust. 1 Konstytucji (art. 47 ust. 1 pkt 2 ustawy o TK w zw. z art. 79 ust. 1 Konstytucji). Trybunał zwrócił uwagę, że w myśl art. 338 § 1 k.p.c. nie sposób wywieść z wyroku nakazującego zwrot spełnionego świadczenia ograniczenia lub pozbawienia skarżącego prawa do domagania się odszkodowania za niezgodne z prawem działanie władzy publicznej. Trybunał zaznaczył również, że skarżący, zarzuciwszy naruszenie art. 64 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji, nie przedstawił prawidłowo wspólnej cechy relewantnej (istotnej), łączącej skarżącego ze wskazanymi przez niego podmiotami. Tym samym zarzuty naruszenia art. 77 ust. 1 Konstytucji oraz art. 64 ust. 2 w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji Trybunał ocenił jako bezzasadne