Postanowienie TK z dnia 26 września 2019, sygn. Ts 82/19
Sygnatura
Ts 82/19
Data orzeczenia
Sąd
Trybunał Konstytucyjny, Warszawa (TK)
Rodzaj
Postanowienie
Teza
Istotą sprawy jest konstytucyjna ocena wykładni pojęcia 'skazujący wyrok karny' w art. 273 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a., wyłączającej wyroki warunkowo umarzające postępowanie, co TK ostatecznie przekazał do rozstrzygnięcia składowi merytorycznemu, uchylając wcześniejszą decyzję o odmowie nadania biegu skardze.
Istota
R.O., zwolniony z Policji, toczył wieloletnie postępowania sądowoadministracyjne. Po uchyleniu wyroków karnych, na które powoływał się NSA w orzeczeniu oddalającym jego skargę, wnioskował o wznowienie postępowania, powołując się na art. 273 § 1 pkt 1 u.p.p.s.a. NSA odrzucił jego wniosek, uznając że uchylone wyroki (warunkowe umorzenie) nie są 'skazującymi wyrokami karnymi'…
📖jeszcze 123 słowa
Pełna notatka w aplikacji QuickMap
Notatka QuickMap to nasza wartość dodana — zaloguj się lub załóż konto, aby przeczytać całość w aplikacji.
W skardze konstytucyjnej wniesionej do Trybunału Konstytucyjnego 22 maja 2019 r. (data nadania) R.O. (dalej: skarżący) wystąpił
o stwierdzenie, że art. 273 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
(Dz. U. z 2017 r. poz. 1369, ze zm.; obecnie: Dz. U. z 2019 r. poz. 2325) w zakresie, w jakim odnosi się do zwrotu „orzeczenie
oparte na skazującym wyroku karnym, następnie uchylonym” jest niezgodny z art. 2, art. 32 ust. 1 i art. 45 ust. 1 Konstytucji.
Postanowieniem z 26 września 2019 r., doręczonym pełnomocnikowi skarżącego 7 października 2019 r., Trybunał Konstytucyjny
odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej na podstawie art. 61 ust. 4 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 listopada 2016
r. o organizacji i trybie postępowania przed Trybunałem Konstytucyjnym (Dz. U. z 2016 r. poz. 2072, ze zm.; obecnie: Dz. U.
z 2019 r. poz. 2393; dalej: u.o.t.p. TK). Trybunał uznał, że skarżący nie usunął braków formalnych skargi w wyznaczonym terminie,
a ponadto przedmiotem zaskarżenia uczynił akt stosowania prawa oraz zażądał zbadania zgodności zakwestionowanego przepisu
z art. 2 i art. 32 ust. 1 Konstytucji, powołując je jako samodzielne wzorce kontroli.