Uzasadnienie
| POSTANOWIENIE |
z dnia 23 maja 2001 r.
|
| Sygn. akt Ts 83/00 |
Uzasadnienie:
W skardze skierowanej do Trybunału Konstytucyjnego przez pełnomocnika skarżącego zakwestionowano konstytucyjność art. 174,
art. 177 ust. 1 pkt 5 i 6, art. 191, art. 198 i art. 230 ust. 3 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami
(Dz.U. Nr 115, poz. 741 ze zm.) oraz 7 ust. 3, 10 ust. 2 i 22 ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 18 sierpnia 1998
r. w sprawie wykonania niektórych przepisów ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczących działalności zawodowej (Dz.U.
Nr 115, poz. 745). Jako konstytucyjny wzorzec dla kontroli powyższych przepisów określono art. 2, art. 22, art. 65 w zw. z
art. 31 ust. 3, art. 45 i art. 92 Konstytucji RP. Uzasadniając postawione zarzuty pełnomocnik wskazał na naruszenie słusznie
nabytych praw skarżącego w zakresie wolności działalności gospodarczej oraz wolności wyboru i wykonywania zawodu, a ponadto
także zasady zaufania obywatela do państwa i zakazu wstecznego działania prawa.
Postanowieniem z 5 stycznia 2001 r. Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania skardze dalszego biegu w zakresie dotyczącym art.
174, art. 177 ust. 1 pkt 5 i 6, art. 191 i art. 198 ustawy o gospodarce nieruchomościami oraz 7 ust. 3, 10 ust. 2 i 22
ust. 2 rozporządzenia Rady Ministrów. W uzasadnieniu postanowienia stwierdzono, iż przepisy te nie stanowiły podstawy normatywnej
rozstrzygnięć podjętych w sprawie skarżącego. W ocenie Trybunału Konstytucyjnego walor przepisu, na podstawie którego wydano
orzeczenia dotyczące sfery konstytucyjnych praw i wolności wykazuje jedynie zaskarżony art. 230 ust. 3 ustawy o gospodarce
nieruchomościami. W związku z powyższym ustaleniem, Trybunał Konstytucyjny odmówił nadania dalszego biegu skardze konstytucyjnej
w zakresie wykraczającym poza art. 230 ust. 3 ustawy.
Zażalenie na powyższe postanowienie Trybunału Konstytucyjnego wniósł pełnomocnik skarżącego. Stwierdził w nim, iż odmowa nadania
skardze dalszego biegu faktycznie dotyczyła również zaskarżonego